Προμηθεὺς Δεσμώτης
Χορός ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ. Ἀλλ᾽ οὐδ᾽, ὦ κύνες Ἡφαίστοιο νεώς, ἄμμες ἐλθόντες κλύειμεν; ἐλθόντες μὲν γὰρ ἄριστον θεῶν ἔργον ἀκούσομεν. ἐγώ τοι πρῶτος τίς εἰμι καλεῖν ἀπείρων· τῷ δὲ χρὴ λέγειν ἄλλους· φράζεσθε. Οἵδε γὰρ ἄνδρες ἔπειτα μέγαν ὄντες ἔχθουν χεῖρας, οἳ ταῖς ἄνθρωποις ὑπὲρ φρονήσεως καθίζονται. Κρατῶν γὰρ ἔργα σοφίας, χεῖρας ἔχοντες ἀνθρώπων.
ΠΡΟΜΗΘΕΪ. ὦ φῶς, ἔλθε, καὶ σὺ νόσφ᾽ ἀπὸ τῶν ἐμῶν ὀφθαλμῶν γόνατ᾽ ἀγενομένα· τίκτειν δὲ γὰρ ἐμέ. Ἔγωγε μὲν οἶδα τὰ πολλὰ· σὺ δ᾽ ἔρχου, ὦ παῖδα, βρώματ᾽ ἀνθρώποισιν δοῦναι, τοῖς μὲν ἐπὶ γῆς τοῖς δὲ παρὰ θάλασσαν, καὶ κλέος ἐπ᾽ ἀνθρώποις οἰκήσειν ἄλλους θρασύτερον ἢ ἐγώ.
ΧΟΡΟΣ. Ὦ γλυκεῖα φωνή, ὅθεν ἦλθεν; ποῖ᾽ ἄρα βάλει τὸν πῶλον ἄλλος, ὅστις ἀνδρῶν ἀναθάπτειν παῖδας καὶ γαῖαν χαιρεί; ὁδὸν Ἀλκμήνης σὺν σφραγῖτι πεποίηκεν ἀλλοδαπὸς ἄρσεν; οὐ γὰρ παλαιὸν τέτυκται εὖχος, οὐδὲ ῥάκιον ἔργον. Ἦ τοι κἂν ὀδυρμῶν ἀκούσομαι μέγα κήρυγμα.
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ. Οἴμοι, ὦ φίλοι, ὅσον ἔστιν ἀνελεύθερον· ποῖα δὲ δόρατα καὶ ζυγὰ πέδιλα σφιγγόμενα. Ὦ δεινὸν ἔργον, ὅταν ἐξ ἀνδρῶν ἔλασσον ἐπιτίθεται ὕβρις, καὶ φάσμα τῶν θεῶν ἀνάγκη φέρειν. Ἔργμα μὲν ἀνδρῶν οὐκ ἀκούω· θεῶν δὲ τὸν νόμον οἶδα μόνον, ὃν τὰ πρὸς αἷμα πάντως ἧκα.
ΧΟΡΟΣ. Αἴ κε γ᾽, Προνιμάντωρ, λέγεις ἐπ᾽ ἀθανάτων ὅσα βροτοῖς, εἴθε δὴ σοφίην ἐπιδείξεις ἡμῖν. ἀλλ᾽ οὐχ ὑπερβάλλεις; ἢ σύ γε κόσμον δεῖξας ἄλλῳ; δεῖ γάρ σε μαθόντα αἰνῶσαι ζώματα. Τίς οὖν ἔσται ἡμῖν χαίρων ἡδύς, ὅταν πρὸς ἄνθρωπον θέῃσιν ὥστε χεῖρας ἔχειν ἐπὶ μάχαιραν;
ΠΡΟΜΗΘΕΎΣ. Οἷον ἔργον, ὦ φιλτάτοι, μολών, οὐκ ἄνευ λόγου· ἀλλ᾽ ἴτω προσέχοντες· κηδεῖσθε. Ὅτι μὲν οὖν Ζεὺς οἷον ἔχων ἐδάμασσεν ἐμέ, οὐκ ἔστιν ἀπρέπειαν· τῶν δὲ θεῶν ἀρετὰς οὐκ ἔχουσιν ἐν ἔργοις· δεινὰ μέν, ἀνθρώποισι φθόγγον ἔχουσιν, ἀλλὰ σκοτεινὰ ἔργα.