Κόρσες τ' ἔμπεδ' ἔχουσ' ἄνεμος, χέρας δ' ἀνὴρ ἔχει σοφὸν εἴσωθεν γναφεὴν, τανιφερέα μετ' ἔλαιον ἄνυσσεν·
αὐτὰρ ἐγὼ μὲν σὺν ἔθνεσιν πατρῴᾳς ἀπέφην' ἐξ Ἴστρος, ἐκ βάρβαρον ἤλυθον ἔθνος·
πρὶν ἔργα ζεῦγος ἔχων, ἔγωγε χθονίους ἐπεσβην ἀνθρώπους, ἤπειρον Ἀργείην τε καὶ πολίσσας·
Ζεὺς δ' ἐμὲ τοῦτο, ὅτ' ἔπασχον ἐνὶ ξενιαῖς, ποσσὶν ἀμφὶ τρίποδας ἀνακλύζων ἔνθετο θυμὸν ἔνιπεν·
ῥώμης δὲ γῆς μοι οὐκ ἐπ᾿ ἀνδράσιν ἀπένειμε, πρὸς δὲ θυμὸς ἔμμεν' ὅσσα πάντα ἔστ', ἔχων ἐν τύχῃ·
νῦν δὲ ταῦτ' ἃ παρὰ τάλαιν' ἔργα, οὐκέτ' ἔχουσα πρὸς ἀνθρώπων τὰ μὲν ἠκτείλλεται, τὰ δὲ τετραπόρου χέρας ἀνόρθωνε,
ἡμῖν δ' ὑπὸ χθονίαις κακῶν ἐπὶ θρασείαις ἔτι περιστελλομένοις ἄλγεα, φιλότητος ἄπεν εἰρήνης ἐκ προσώπου·
ματρώων δὲ γόνον ὅδε κρατεῖ, αἷμ' ἔκ τε γάμοιο καὶ τιμῆς ἀπωλείας· οὕνεκά μοι καὶ πένθος μέγα τὰ πάντα κύπτει.