Ἐγώ εἰμι Διόνυσος, θεὸς ἀπὸ Διός. ἐκ γὰρ Ἀθῆναις ἦλθον, ἣν ἐγὼ λευκὸν ἔργων ἐπὶ κώραισιν ἀνέθηκα· ἐκ δὲ Φρυγίας ἤλθον ἔρχων, τὸν ὄνομα ἔχων Βάκχον, ἐν ᾧ καὶ τὰ μαντικὰ μου. ἐγὼ δὲ οὔπω τοῖς ἀνθρώποις καθορᾶται, ὅτι θεὸς εἰμί, οὐδὲ τὰ θαύματα ἐμὰ ἔχουσιν οἱ μῶροι ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἀπείρων οὐδ’ ἐπιστήμης.
οὐ γὰρ ἄλλον πατέρα ἔχω ἢ Δία, μητέρα δὲ τὴν Σήμερον, τὴν θυγατέρα τοῦ Κάδμου· οἵα δὲ καὶ ἐγώ τεκνίον, οὐκέτ' ἂν αὐτὴν ἀρνήσαμ' ἦ Διός· ἀλλ’ ὅτε νῦν ἀφικόμην, ὅπως ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ἀναστήσω τὰ μυστήρια, Τιθωνὸς ἀπ' ἐμοῦ κατέβη γυμνασίαν τε καὶ ἀγῶνα Βάκχων.
ὅπως δ' εἰς ἀρετὴν οὕτως ἄγων ἀνθρώπους, οἱ δὲ τῶν θεῶν φοβοῦσιν· ἐγὼ δ' ὥσπερ ἄλλος πόλεμον εἷλον κατὰ τῆς γῆς, ἔπειτα κατασκηνῶν ἐν αὐτῇ, καὶ τὰ μυστήρια διδάσκων, τὰ μὲν θύματα λαβὼν ἐπ' ἐμαυτῷ, τὰ δὲ ψυχὰς ἀφεῖσ' ἔχων, ἵνα μὴ τὰς πόλεις αὐτῶν ἔτι κινδυνεύειν τὰ κακά.
οὐ γὰρ ἦλθον ἵνα ἀσεβεῖν ἀλλὰ ἵνα τιμᾶσθαι· ἀλλὰ οἱ θεοὶ πολλὰ καὶ περὶ τοῦτο ἐπαίρονται· καὶ πανταχοῦ ἄλλη ἔννοια τῶν ἄλλων ἀνθρώπων· ὅθεν οἱ μέν ἑτέρων ἐπαινοῦσιν, οἱ δὲ ἔμπαλιν ἐπανοῦσιν. ἴσως δ' οὐκ ἐθέλουσιν ἀκούειν τὰ ἀληθῆ, ὅσα ἐγὼ λέγω.
τὰ δὲ οἰκεῖά μοι πάντα ταῦτα οἴχομαι· καὶ μὴν αἱ κόραι αἱ πᾶσαι ἔχουσιν ἐν τῇ πόλει μου μαντεῖον, προσελθοῦσαι ἐμέ, ἵνα μαντεύωνται τὰ θεῖα. ἀλλ' οἱ ἀνόητοι τοῦ Κάδμου, οἳ ἐν ἐκεῖνῃ τῇ οἰκείᾳ τῇ Θεσπιαδίῃ μένουσι, ἤδη μοι ἀντίον ἦλθον, καὶ φρένας ἀπερρήξαντο.
οἷς τοῖς ἀνθρώποις τοῖς ἄφροσι δὲ καθεύδονσιν, ὅτε μὲν ἄλλοι θεοὺς τιμῶσιν, ἐκεῖνοι οὐκ ἔχουσιν ἐνθυμῆσθαι τὰ θεία· ὥστε καὶ τὸν Δία κρείττονα νομίζουσιν ἑαυτούς· ὑβρίζουσιν δὲ καὶ ἀφοσιῶσιν εἰς ἀπιστίαν.
Ἐπεὶ δὲ οὖτοι μὲν οὐκ ἔλαβον ἔτι τὴν ἐμὴν δύναμιν, ἔπειτα ἀναλάβωμαι τὰ παισὶ παράσχων ἐκείνοις θάμνων κλύδωνες, ὡς ἂν ἀναπνεύσωσιν· καὶ τὰς ἡμέρας ταύτας ὑποδεξάμενοι, τὰ μυστήρια τὰ ἐμὰ σῴζουσιν ἑαυτοῖς.
οὕτως οὐκ ἔχω ἀλλοτρίως ἐνθυμεῖσθαι· ἀλλὰ τὰς ὧρας ἑνὶ θυμῷ ἔχων, ἐμοὶ δεῖ μὲν ἐπαναστῆναι, αὐτοῖς δ' ἔτι καταξηγήσασθαι· ὅπως δὲ πλείους ἄνδρας καὶ γυναῖκας ἄρξω, οὑτοσὶ καὶ ἐλεύθερος ἔσομαι.