ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ Καὶ σὺ τὴν μάντιν εἶπες, ὦ Ἀφρόδιτε, ὅπως ἔδει; ἔχρησας τῇ θεῷ; ἢ μὰ τὸν Δία, καὶ γὰρ ἐξ ἀρχῆς οὐ προσήν, οὐδὲν ἔλεγον. νῦν δ᾽ ἔτι πάλιν, ὥστ᾽ εἴπῃς ἡμεῖς οἱ ἄνδρες διαθέμεθα καὶ λέγομεν οἷα δεῖ ἑκάστῳ διαλαμβάνειν τὰς χρείας; οὐδὲν ἔτι λέγουσιν οἱ ἀπὸ σοῦ;
ΦΙΛΑΙ: ἔγωγε, ὦ Στρεψιάδη, οἱ μάντεις τοιούτοι σπανίως προσχωροῦσιν, ἀλλ᾽ ἂν ἄνω προσπαθῶσιν ἢ κάτω, οἵους ἔσχον ἐγὼ τῶν ἡμετέρων. σὺ δ᾽ οὐκ ἔχεις ἀπορὴν πλείονος· μέμνησο τῆς ἀδικίας, ἣν ἔπραξας πρὸ ὀλίγου, χαλεπὰν κακίαν, τὴν ἣν ἔπραξας τῷ πατρί, ἐντὸς οὖσαν ἁπλῶς, ἧς ἄρα ἄν τις ἐπίκεινται ἕνεκα τῶν ἔργων.
ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ Θεοί, ὦ φίλοι, οἷα λέγεις; οὕτω μὲν οὖν ἔπος. ἐγὼ γὰρ τῶν ἔργων οὐδὲν οἶδα τῶν νῦν, οὐδ᾽ ἔμπροσθεν. ἀλλ᾽ οἶδά τι: ἔχω παῖδα οἰκείην, ἑνὸς μόνος ἀδελφός μοι, καὶ ἐχάλην οὐχ ἥκιστα διὰ τὰς χρείας. οὗτος μὲν οὖν, ἔφη, ἡμῖν δίδωσιν ἐς τὸν οἶκον, καὶ ἐγὼ μὲν ἄλογον ἐγένετο.
ΣΟΚΡΑΤΗΣ (ὑπονοεῖται) Ἄκουε, ὦ Στρεψιάδη· τί σοι βούλεται; φροντίζεις ἢ οὐ; ἕξεις οἰκονομίαν, εἰ μανθάνεις μου. εἰ γάρ σε ἔγωγε διδάξω, οὐκ ἂν ἐπὶ χρεῶν ἐπινικεῖς, οὐδὲ τῶν ληγόντων ἐκτρέψεις, ἀλλὰ μάλιστα τῶν φίλων ὑποκοπέσειν σὲ ἔσομαι.
ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ Ὦ Ζεῦ, ὦ Σώκρατες, ἡ μὲν ἐννοικία μοι μεγίστη, καὶ ἐλπίζων ὅτι σὺ με διδάξεις τὰ ὀφειλέτης, ἂν με ἀποστίλῃς ἔχοντας ἐπ᾽ ἀξίᾳ. εἰ γὰρ μὴ, ἄρα μοι ἀδύνατον ἔσται τυγχάνειν τὰς χρείας, καὶ ἐγὼ καταψηλαφῶ τὰς χείρας.
ΝΕΦΕΛΑΙ (χορός) Ὡς ἔλθοις ἰδόντι τὰς σκιὰς ἡμῶν, ἃς ἡ πόλις ἐπὶ τὸν οὐρανὸν ἀνέφθη, ἡμεῖς δ᾽ ἐνταῦθ᾽ εἰσὶν, πάντες τοῖς ἄρχουσιν ἀκροᾶσθαι θεμιτόν. ἔτι δ᾽ ἔνεστί σφι χαρά, ὅταν ἄνθρωπος καλὸν ἢ κακὸν ἔργον πράσῃ, ἡμεῖς ἀμφιβάλλομεν καὶ ἐπαινούμεν, ὥσπερ τὰς δίκας.
ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ Νῦν δ᾽ ἐκεῖνοι οἱ νεφέλαι λέγουσιν Ἐλεάζοντας; οὐ γὰρ ἔγωγε ἔπραξα, ἀλλ᾽ ὅτι μοι ἔλαχεν. ἀλλ᾽ ἄκουε, ὦ σοφοί, ἐὰν μοι διδάξητε, ὅπως τὰ χρέη μοι λύσω, τοῦτο ἔσται σωτήριον.
ΣΟΚΡΑΤΗΣ Μαθών, ὦ Στρεψιάδη, τὰ ἐν τῷ κόσμῳ, οὐκέτι ἔσῃ βεβλημένος· διδάξου γὰρ ἐμέ, καὶ εὐδαιμονίης ἕξεις. τὸ μὲν οὖν πρῶτον ἔργον εἶναι μελέτην λόγου, ἣν ἐγὼ ὑποδείξω σοὶ, θαυμαστῶς ἱκανὴν εἰς τὰ πρὸς δικαιοσύνην.
ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ Ὡς οὖν ἔπραξες, ὦ σοφιστής, ἔγωγε σεβῆσαι σε ἔχω· ἀλλὰ νῦν δέοι μοι χρῆσθαι τῇ διδασκαλίᾳ, ἵνα τὰς ὀφειλάς μοι ἀπολύσω, καὶ τὸν υἱὸν μου μεταστρέψω ἐπὶ τὰ καλὰ.
ΣΟΚΡΑΤΗΣ Εἴπερ οὖν βούλει σοφὰ μαθεῖν, ἔρχου ἐπὶ τὰς Νεφέλας· ἐκεῖ σὺ μαθήσεις τοὺς λόγους τοὺς ἀκριβοὺς, οἵους οὐχ ὑμεῖς ποτε ἐν τοῖς ἔργοις ἔχετε. ἔπειτα δὲ ὃ διδάξω σοι, ἐστὶν ὅπερ σὺ ζητεῖς: ὅπως δικαιώσῃς τὰς χρείας.