Μοῖσαι ἄειδε, θεὰ, Πιερίην περὶ χάλκεον Ἄγχιστον· μάκαρ γὰρ ἐπέσχε Θέμιν ἅδε δεινὴν ἀθάνατος Ἀπόλλων.
Ἔνθα γάρ μοι Μαῖα τεύχεσσε καλλιπόδων ἑλών· ἥ μέν μάλα θυμιανή, ἥ δὲ χρυσέην δεδάκρυεν καλλιάχην·
Ἥρη δ᾽ ἐνὶ φρεσὶν ὠκυποίησε κλάζουσαν ἀνέρος· θεοὶ δ᾽ ἀοιδῆς ἐνιχύες ἔχοντο καλλίχορον.
Μοῖσαι γάρ τό γ᾽ ἀείδε κρατεράν, οὗ καὶ ῥέζοντι καλὸν ἦτορ ἔσσυτο· ὃ δ᾽ ἄρα θεός ἐπ᾽ ἀχος ἦν πάγχυ ἔργα,
Αὔταρ ὅ γ᾽ Ἄρης ἐνὶ φρεσίν τεκώμεναι ἀλεξίπτοινον ἑλοίμην· ὅς κεν πάντα πόλλ᾽ ἔργα γνώσας εἴη.
Ἐξ ὧν ἄρα μοι ἔχον θέμιν ἠδὲ κατὰ θυμόν, ὡς ἔπος ἔπλετο· πατὴρ δὲ Λητοῦς θήτην ὁμοῖος ἐστίν.