Novi hominem esse qui dicat se nescire. Vetus est illa sententiola: et recentioribus ad nostram memoriam recepta est: is enim demum est sapiens qui viderit omnes se stultos. Sed ego hodie non (ut est mos plurimum) incipiam a proposito: quae mihi ante oculos vivit et sensibus affixa est, ea retuli priusquam ad illud pervenirem. Immortasse alios incredibile est, sed hominem mortalem, quod est incredibilissimum, persuasi mihi esse posse.
Quisnam igitur sum? mihi, quod audio, me mirari istud solet: et utinam illud tantum me terruerit atque dedecuerit, quod parum est. Ego sum Lucius, Tarenti natus, in Apuleii familiam adoptatus; sed a primis temporibus nimis curiosus et curiositatis facinus vitiosus. Patrem meum post patrem habui, qui me studiorum inculcare solitus erat, sed in pueritia principium fatui me fecit: sensus quosdam et arsiphones diligere coepi, quibus in animo fuissent omnia quae ad miracula pertinerent.
Nam quod mihi primum in animo est commemorare, est quam varii genere vitiorum et industriarum studia iuvenem ad miserandas artes venum traxerint. Cum enim Tarento puerulo saepius apud hospites et magistros viderem signa et figuras et symbola, nimium cupiens percontari et noscere, innixus curiositatis impetus in multa deduxit. Non enim tantum litteras et philosophiae rudimenta secutus sum, sed etiam artificiosa omnia, quae in opinione erant arcana, adfinitatem mihi habere videbantur.
Accedebat ad hanc insaniam etiam alia: nam cum teneram animam meam uxorculae et aleae popularem gloriae amans verba desideraret, multum illi negotii et rumoris et cantus et gestuum constabat. Sic igitur, oblitus parentum praeceptorum, et minus moderatus a severioribus magistris, ad miracula illa occupatus sum, quae vulgo magicam et divinationem vocabant, ut libenter et illecebris audacer et impatiens curiositatis dedissemur.
Quod si quis putet haec dicta esse vana et nequitiae plena, cogitet utrum non discussim et periculosis artibus discendi ego non potuissem plus damni quam utilitatis capere. Quoties enim per obscura et terrena arcana accedebam ad ea quae a multis miraculis putabantur, totiens animi mei intemperantia me in casus et in vulnera deiecit. Ita iniqua studia me ad infortunium duxerunt, donec, quod sequitur, mihi evenit: in disciplinam magicam et in potiones artes intravi, et ex his erroribus casus quem narrabo consurrexit.