Noli admirari quare tibi femina Rutilum Diceret, aut quare minus teneros ocula trucentis Qualia cum poteras habere, Pyrrha, meis. Illius argumenta meae sunt nulla puellae Saepe, sed haec rusticae manum de more puto Accipere rogat, et teneras anteferre puellas.
Incipe, fabula, scire velim qui nostra favorem Tristius et flebilis fuerit. Ante omnia, Diva Pectora: dum mea, dum par est illi cura, manebo. Viximus in tutis, et urbem saepe colimus ambo, Atque hanc spatiis anteiore die subibo. Haec mihi Dicit; atque ait, 'Noli te quoque perdere nubere.'
Miretur Iliacas, nostris non indignus annis, Quicquid habet pulchra puer, proprium sibi credo. Sed quondam juvenes volgo limina servitio Et venient scire nova, saepe puellae; tamen Iam veniet, iam se tibi dicet esse Dea; dicit Haec, et a cunctis linguarum parca rependit.
Quid facerem? timidi causa mihi pectoris actae Inque fuso est iam tota puella sinu flos. Ille rogat tenui, non ille more puellae, Ut mea sint tenerae; diceret, si videret: 'Veni.' Difficile est credere; et est mihi fallacia lactis Adnumeranda curis; sed tamen illa meos.
At si contingat ut veniat, ut tertia Nereis Exercent ludit artes, et solito more puella est, Non prius aderit quicumque petit veneranda Minister Esse potest, quam totos ducere par illicis; Non precor ut merear corpus non tibi carum, Sed tantum ut teneam quid possit esse meum.