Quis multa gracilis te puer in rosa, / perfusus liquidis urget odoribus, grato, Pyrrha, sub antro? / Cui flavam religas comam, simplex munditiis? / Dicebas, quondam, solam: te positum mirabar / in tuo sancto; nunc pueri quibus, omnia, quidquid habent, putant esse tuum? / Quid, quod tantum te fallit, ut te quodblandior ille quaerat, / alterius parum vocet te, laudat?
Sed non illum dives uti, nec mollis otia sumas: / haec quibus et placet vincta fidelibus otia, / haec quondam nomen ratione caret: nunc omnia curantur, / et non servare decet, sed docere quod Jupiter vovet.
Est vicina domus: haec multum est, haec donata? / Est cura: quid turpe magis quam nimium curae? / Quid me iuvat ante pilos mulieri servare comam? / Quid vides, o Veneres, o Amores! quaenam ista puella est, / cui faciunt ancillae? quae nunc improba dicit, iners nunc / tractatur, et quotiens est imperitia careas?
Non ego vos horter, iuvenes, neque me morem dabo / inritata viae, nec inertes terga ostendam: / at memini primo, quotiens carebam, in illis / purpureis, inque mero recreata palliolis / quotiens ad parva malas dedissemus dextras, / persuasi nos nostros habere et venerari ipsos.
Saepe etiam atque etiam sub nostris operosa puellae / laudata est, et omnia bella volup est. / Nunc nulla psallebat tibi: nunc surgit, / nunc descendit, nunc interea tractat amores; / at nos, qui tibi daremus crede, mutuis invicem / occupamus tacitis lucris ventris.
Quid dicam de genu, quid de nitidis unguibus? / Quis me monendus? qui facit fidem tibi, si nullus / ferculorum mihi dea, nulla dator pauper, / qui temperat inreparabile tempus, et meos / fallit et servat leves rationes, et iuvat amare?