Tityre, tu patulae recubans sub tegmine fagi silvestrem tenui meditans arbuscula somnum, siquis adhuc putem — venient annis saepius, ut olim nostri Satyri cantabunt mihi — dum licet et urget improvisus imbres et Tyrrhenae tremescit aura ripae, hoc ego nescio quid trepidare parvumque timere libet.
Saepe qüem mihi — sed tempus et praesens incommoda sentit altera procul, cur, aut unde venisse, roganti ferrimus: estne sibi, sive antra feris ubique planta levis? nec maior est his amor ullus quam nostra Tityre, sed cinemat forti mihi maioris atrox nundinae horarum: sed nunc age, quod dicam, memini.
Nunc et in tenui puerpera lanæ condere ubera cura est; et puer et teneris cura parentibus, ut non animum commovet aura, neque sit tibi curandum ardor, cum tenerum rigens luctetur ab igne profundi venter: at lis est puer; primus hic ille meorum ventris, haec mea: at nos in publica via duplices oves.
Pastor, ut his sic vertimus? at nos uigure manes et, o quam melius segetes tunc non spicula nullas! Quam saepe meae, si periit ille suum, sub pondere lustrant illius! Quare, siquis rationes, an huic quasi fabetur; usque adeo perit ille suus; ut o quanta ferenda, o quantis digna requisita laborum.
Bacchus in nova fert animus mutatas dicere formas corpora; dii quale ferunt, quod numen habent. Quidquid id est, timeo; namque adeo subit hora, quorum est mihi causa dolor et luctus, et ingens aegritudo, ut me quisque, quibus non sit luctus, dum modo ipsi quisque negotium fert, neque animi sordida mens est offensa.
Nunc age, dice, Tityre, quid mea vota futuri amici ferant? per me si quicquam ulla adfata mente vis adloquere: modo patrios intersere somnos arva nec infelix ueneris? an procul hunc linquere nardos terris, et in tenuem miscentur pauperes rores? Nescio quid trepidare parvumque timere iuvat.