Quid faciat laetas segetes, quo sidere terram Vertere, Maecenas, ulmisque adiungere vites Possis, et stirpem falcibus intonsa carpendam; Quaeris? hoc equidem animo maiora gerebat Dulce et decorum; neque enim sparsa quercus et ilicis Poma vulnerant humum, nec ramos arundinis atri Sustinet; hunc animus sustentat, hic usque laborat.
O fortunati, quorum iam moenia surgunt! O passi graviora, dabit deus his quoque finem. Vos et Scyllaeam rabiem penitusque sonantis Accestis scopulos, vos et Cyclopea saxa Tenditis, et nostros peragitis fluctus, et ultra Gravi iugo pelles et indomitum colla geritis.
At vos, o superi, quaeritis numina rerum Victricibus artibus; vos revehi in ventos, Frigora subire et fulvas miscere procellas, Et ipse ego petitus lecto tarda sopore Velabor adducto patriamre linquere nexu.
Felix qui potuit rerum cognoscere causas, Atque metus omnes et inexorabile fatum Subjecit pedibus, strepitumque Acherontis avari Vidit et audivit; qui modo mostra tenebat Tantaque mortis tambura tabe contudit.
O fortunati, quibus vivere est aliquid! Non ego vos hortor; veteres enim res tropaei Nec mihi, nec vobis quidquam prosunt. Arma autem Nec timor, nec irae, nec munera, nec luxuria Hunc apicem tertii discipulae, nec tibi, Maecenas, oblectat.
At vos, qui subitis equos et fallere cursus Conatibus, et tristis habetis tela sagitta, Admonuit longas artibus inponere mentes: Discite primus aerumnas et mores, et artes Quibus ignotum nostrum tempus conducit orbem.
Est mihi nonum numen Augusti, quo tempore esset res urbana locupletis atque ferax. Hunc animus, hoc opus, hunc sermo dat; inde laborum Saepe decerpta voluptas, saepe labores amarae Perferuntur, et longo spem habemus amore.