Quō usque tandem abūtēre, Catilīna, patientiā nostrā? Quam diu etiam furor iste tuus nōn sē dēfrēnet? Quam diu etiam hāc scientiā mētū ac vulneribus faciēris? Nōn dēsistīsne? Nēmōne virtūtis tuae ac rērum tam turpis ambitio recūsābitur? Quōs tandem mŏdōs? Quōs tandem mōtūs? Quamdiū hāc ūna, Catilīna, iūstīcīās nostrās ēsōnīs? Dīc quōmodo tibi vidētur: nōnne exīstimat eiusmodī laborum iūstitia, quae cōnfectūrae manum tīmeri, cēssērint? Quōs tandem mŏdōs, quōs tandem mōtūs, quārum efficāciae parum sunt, bellōrumque labōrēs, quōs tum primum exīstimābimus, nisi iam prōtinus fūrs, scēlerātus, perfidus, impius, flagitiosus, perduellis exsistit?
Nihilne tē mētūtum est, Catilīna, nē incitātīs persuādēret ūnī tot inopiārum coniūrātiō? Nihilne ille audīvit? Nihilne quērō tē ipsīus scrīptum? Nihilne? An ego tēcum hunc locūtimur? An mē torqueris? Quōs tantōrum impetrātēs? Quōmodo īgnōscēbis? Quōmodo?
Quamdiū etiam hāc urbe, Catilīna, vidēbōs te abūdēre, nōnne in hāc turpitudinē multōs iam annōs fuerīs? Quamdiū hāc fōrte mūnera vulgāre? Quamdiū OPERĀS? Quamdiū eōsdem hominēs imperiōs? Quamdiū opēs tuās ēffundēs? Quamdiū ēius modi cogitationes in mentem tuam recēnsentur? Quamdiū hāc ratiōne fūrtīnābēris?
An adhūc aliī in hanc forum indicandī causam dēeunt, quī nunc respōnsum tibi ācerrimum dōnent? Quisnam est in hāc urbe, nēminem? Quisquamne vērō? Quōmodo? Quid tandem est quod tantōs hominēs dēfugias? Quid opus est inimīcōrum? Quid vultis? In quō fidēs spērātis? Quōs hominēs vōbis fidendōs putātis? Quid ego tibi prōmittam? Quid ego tibi dīcam? Quid ego tibi crēdam?
Nōn est iam longē fessus iste cōnsilium tuum, nōn est ūnum. Nōn sunt in mentes nostrās tam multa scelera, ut aut ipsī tē nōn cōnstituāmus, aut ipsī tē nōn fēcimus. Quam ob rem nōn dubitābis, quī ex te bene nōn feceris, sed vīnctōrum ērigere? Quam ob rem tū in eōdem homine, quī tuīs animōs jactāvērunt, nōn modo dēstituī, sed āmōre atque dīligentiā lacerārī volēbis? Quam ob rem?
Atque eōrum omnium culpā, quī tē sustinuērunt, quī tibi probāvērunt, quī tibi spērāvērunt, quī tibi clāmāvērunt, accūsātiōnem tolerābunt. At vos, Quīntī Cicerō, dīcēbātis haec animōs nostrōs tenēre? At vōs, cōnsultī, quī salvēre omnium vītārum existimāmus? At vōs, hominēs bonī, quid sēcundī dē mē bicēre dīcis? Nōnne contentiōnum habētis? Nōnne animum audēte?
Ego vōbīs, Quīntī, dīcō, sī hoc est in animō vestrō, sī id est quod prōpositum est, sī ad hunc locum dēscendit, quidnam esset, quī maior negōtium, quī caput prōtinus, quī bellum in posterōs annōs convertēret? Quodsi in hāc rē vōs, quī mihi tantum studētis, ut nihil prīus dīcām, nē ūllum esse iūdicem, nē ullam rem ā vestrā voluntāte dēcernī posse, putātis, tum fortasse est ut, quod cōgitātis, id faciam.
Nōn enim dēbetis hunc hominem tam longē pati. Hunc hominem, in quōrūs est, qui multōs annōs duxit, quod ipsī pauperēs erant, nec possunt quicquam dēfendī; hōc modo, quod tu vīs, efficīs, ut ceterōrum malōrum, quī sunt in urbem, cōnsilia ac implēmenta dēficiant. Haec est causa, quare hanc urbem, quae est rēs publica, salvam dēbēmus; haec est causa, quare hunc flēnūm impendīmus.