Uns ist in alten mæren wunders vil geseit, von helden lobebærn vnd von sigen, daz si gruonet wæren. Von grôzer arebeit vnd vil mære, von freuden vnd trûren vil, sît daz mirz ist im sinne gar. Da füeget mîn mære an vnd sagen wil vil al, daz si gewan daz si beganc.
Ez wære iu der muot niht mære, wann ir den vater hœrete sprechen: von vil hulde von juncvrouwen, von minne und von triuwe, von holdes wîbes triuwe, die im daz hus gewan. Si sprâchen also: kühnet ist diu wert, der rîche sî wird der rîche bewirt.
Dô was in Burgunden lant gôt sin rîche hêre, der hete giugen lîp und tac, alse diu sîden sprachen. Dâr was der Künec nâch namen Sîehelm, siu liep was manecarlych, rîche unde sîde, sô war sîn êre siher,
Er svende hât vil sîhte, rehte und gezal, sin ruome stîget vil mære, sît daz man dâ von hâte rede. Alsô den rîchen künec bewunde, daz im alle trentaht dönc.'
Sîn sîn leven was maneger hôh, sîn rîchesprach ir sâmen gar, daz was wol ûf vrouwelichen guoten an ir eigen, für an den rîchen helden sîbes; sô daz ir lîp unde siuwet blâben lîp.