Τίς ἂν ἔγωγε ἀφεὶς εἶναι βουλοίμην, ἤν μιν πρόσωπον ἐρύσαιμι τὴν φανερὰν τῶν ὄφεων, ὅστις Δάφνιν ἔκειτο καὶ Χλόην, οἳ ὑμῖν ἤδη τὰ πολλά, ὡς ἔοικε, θαυμάζουσιν. ἐγὼ δὲ μάλ' οὐκ ἂν ἔλεγον ὅτι τὰ πρῶτα τοῦ βίου ἐκ μύθου ἱστορεῖν, ἐὰν μὴ τὰ ἔργα τὰ μικρὰ πλὴν τῶν ὁδοῖν ἀποτείνω.
Ἐν νησίῳ τῷ μὲν Λέσβῳ γεγονότι, ποίμνια πολλὰ καὶ ἄριστον μὲν βόσκημα, ἀλλὰ τῶν καλῶν καὶ στάσιν ἔχοντα τοὺς ποιμένας, Δάφνιν ἔτεκεν γυνή τινα τὴν καλὴν καὶ ἐκ τοῦ τόπου ἐκτὶς ἀποκαλουμένην Χλόην. οὐ γὰρ παῖς ἦν οὐδ' ἤδη οἴκεος, ἀλλ' ἤδη ὅτι ποτ' ἀπάγεσκεν αὐτὴν ἡ φύσις εἰς τὸν ἔρωτα.
Οὗτοι δὲ οἱ χαριέντες νέοι ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς ἦσαν, ἐν ἀγροῖς τε καὶ ἔργοις ἔχοντες, οὐδὲν ἐπιτήδειον ἢ βαρύ, ἀλλὰ παιδιᾶν καὶ γλυκείας συζητήσεις, ἃς πρὸς τὰς ἡμέρας καὶ τὰς νύκτας ἐπιδείκνυντο.
Ἠρώων δὲ οὐκ ἦν αὐτοῖς ἄγαν ἐννοιῶν, ἀλλ' ὅταν ἡ μνήμη τῶν παιδικῶν ἐπεκεράττει, ἔτι περὶ τοῦ πρώτου βίον ἀλλήλους ἔδειχνον, ὥσπερ μὴ ἔτι παῖδας ἀλλὰ ὡς ἔρωτες ἀνθρώπων.
Πρῶτον μὲν οὖν Δάφνιν ἐκεῖνος ὁ ποιμήν, ὃν αὐτὸς ὁ χρόνος ὑπέμνησεν, ὅτε καὶ παιδίον ἔτι ὑπὸ τῶν κενταύρων ἐτράφει, γλυκὺς τῇ θήᾳ καὶ τῇ ἀσπλαγχνίᾳ, ἐφάνη Χλόης σπέρμα καὶ ἔν τε τῇ ψυχῇ ἐντυπωμένον καὶ ἐν τῷ σώματι.
Ἡ δὲ Χλόη, ἐκ νεογάμων λίπας γεννηθεῖσα, ἐν ὀλίγῃ παιδείᾳ ἐμεγάλωνον, ἐπιμελομένη τῶν νομῶν καὶ τῶν ποιμνίων, ἐπιπρὸς τοῖς ἦθεσιν ἀθάνατός τε καὶ εὐπρόσωπος.
Οἵδε οὖν ἦσαν, ὡς αἱ μέριμναι καὶ τὰ βίαια τοῦ καιροῦ ἐποιήσατο, ἀπαγγελλόμενοι πρὸς ἀλλήλους τὰ παιδιαρίζοντα καὶ τὰ ἑρμηνεύοντα τὴν γενέσεσιν τῶν πραγμάτων, ὥστε ἡμᾶς τοὺς ἀκούοντας ἐντυπώσειν ἡδονῆς.