Τὸ δὲ κατὰ τὸν Ἀπολλόδωρον λόγον ἔχει οὕτω· Ἦν ποτὲ Ἀθηναῖός τις, φίλος ἐμὸς (οὐκ ἔστιν ἄλλος ὧδε ἀκούσας ἢ ἐγώ)· τῷ ἀνδρὶ τούτῳ πατήρ ἀπ᾿ αἰετοῦ ἦν ἐχθρὸς ἐν τῷ ἐλάφῳ· ὅπου δὲ ὁ πατὴρ ἀπώλετο, ὁ παῖς ἔλαβεν ἐπὶ τῇ κληρονομίᾳ τὸν οἶκον, ἐν ᾧ καὶ ἦν ἐγώ. ἦν δὲ ὁ Ἀθηναῖος ἐπὶ χρόνων τινῶν ῥᾳδίως λαμβανόμενος ὑπ᾿ ἄλλων, ὅτι ἦν μορφῇ ἔχων καὶ ὡς εὖ λόγῳ τινὶ προσεῖχεν, καὶ ὁ παῖς τοῦ οἴκου ταύτης τὴν φιλίαν αὐτοῦ ἐζήτει.
Ἐγώ γάρ, ἐπεὶ ἤκουσα ὅτι ἐκεῖνος ὁ Ἀθηναῖος εἰς ἔτι πλείω ἦν ἔχων τὰς ἐλπίδας τῶν χρημάτων, ἠξίουν ἀκόμη καὶ αὐτὸν τὸν αἰτέσθαι τῶν ἀδελφῶν τοῦ πατρὸς, ἵν᾿ ὅπως ἂν ἐγὼ δικάσω αὐτοῦ τὰ πράγματα, εὐκολώτερον ἔσται εἴ τι μοι ἐξακουσθηται. Καὶ ὁ παῖς οὗτος ὁ οἰκοδεσπότης, ὃν εἶπον, εἶχε φίλας γυναῖκας ἑκάστην, ἧς ἀγαπᾶν οὐκ ἔπαυσε, καὶ ἦν ἐν τούτοις ἰσχυρὸς ὡς ἀνὴρ.
Ἐντεῦθεν ἔλεγον ἡμῖν περὶ ταύτης τῆς οἰκίας πολλά, καὶ ἔδειξεν ἡμῖν ὅτι οἱ δὲ ἄνθρωποι ἐν αὐτῇ πολλαὶ καὶ καλαι ἐγένοντο, καὶ ὅτι πολὺς ἦν ὁ γόος ἐπ᾿ ἐκείνῃ τῇ προγονικῇ εὐεργεσίᾳ· ἐγὼ δὲ ἀκούων ἐδέξατο τὰ λέγοντα. Τοῖς δὲ τοῖς ὑπὲρ τοῦ οἴκου λόγοις ὑποθῆκαι ἦσαν πολλάς, ἔλεγον δὲ ὅτι καὶ ὧδε ἦν ἡ συμφωνία.
Ἀλλὰ μὴν οἱ περὶ τὸν οἶκον οἱ ἐστῶτες τῷ πατρί ἐντυγχάνοντι τοῖς πράγμασιν οὐδὲν ἧσσον ῥητορεύοντες ἤδη ἦσαν, ὥστε μοι δοκεῖν ἀνήρ ὤν, τὸν ἀδελφὸν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ζητεῖν ἐξαγορεύειν. Ἐγὼ δὲ ἐπεὶ ἤκουσα τὰ τοιαῦτα, παρὰ τῷ φίλῳ τῷ Ἀπολλοδώρῳ ἐτάξα ποτε γιγνώσκειν ὅ τι ἂν ἔλεγον οἱ ἄλλοι ἀνθρώποι.
Τότε δὴ ὁ ὧδε ὁ Ἀπολλόδωρος, ἀγορεύων ἡμῖν τὰ περὶ τοῦ συμπόσιου, εἶπε ὅτι ἦν ἡμέρα τινὰ πρὸς τὸν φθινοπώριον χρόνον, καὶ ἡμέρας τοῦ σπεύδεσθαι ἔδει· ἀνεβίβασεν οὖν ἡμᾶς εἰς τὸν ἀγρὸν ἔξω τῆς πόλεως, ἐκεῖ ὅπου καὶ ὁ Λυσίας εἰς τοὺς φιλοσοφούντας ἔπειθε, καὶ ἐκεῖ ἦν συναχθέντες οἱ νέοι καὶ οἱ γέροντες.
Ἐκεῖ καὶ ἤρξαντο λέγειν περὶ Ἔρωτος, ὅπως ἕκαστος ἂν ἐκ τῶν παρόντων ἀποφανῆται, καὶ εἰς τοὺς ὑπάρχοντας ἔπεσαν λόγοι δυσθεώρητοι. Ἐγὼ δὲ, ὡς ὑπὸ τῆς ἀναμνήσεως οὖσα τῶν πραγμάτων, οὐ τἀκριβῆ πάντα λέγω, πλὴν τῶν ὧν ἦν μαρτυρία, ὅσα μὲν οἷόν τε ἦν μνήμην ἔχειν.
Οἱ μὲν οὖν πρῶτοι ἔλεγον· ὅτι ἔστιν ἔρωτες πλείονα καὶ τούτῳ ἑτέρους, καὶ ἕν τι Ἀθηναῖον ἔδοξαν ἄνδρα ἀγαθὸν ὑπὲρ τοῦ Ἔρωτος εἶναι. Ἄλλοι δ᾿ ἔλεγον ὡς Ἔρως εἶναι θεὸς καὶ οὐχ οἷός τε ἦν ἀθανάτου ἀξίωμα· ἐγένετο τοίνυν λόγος πάλιν μέγας καὶ ἔχρησε πολλοῖς ὑπομνημάσιν.
Οὕτως οὖν, ἔφη ὁ Ἀπολλόδωρος, ἡ συζήτησις ἐπὶ πολὺ διήρκεσε· καὶ ὅσα μάλιστα ἔτυχε λέγειν ἔδειξεν ἡμῖν ὅτι ἦσαν ἄνδρες σοφοὶ καὶ πανουργοί· καὶ ἐγὼ τάδε ἀκούων ἐσπείρασά τε τὰς ἀναμνήσεις ἐν τῇ ψυχῇ, ἵνα ὅταν ἄλλοτε ἐπιλησθῶ, μνημονεύσω.