Ἐγὼ μὲν οὖν, ὦ Σίμων, οὐκ ἐθέλω ὑμῖν ἐκ τοῦ ἀπρονοήτου ἀπέλθαι· ἀλλὰ μὴν καὶ ἅπαντά γε τὰ περὶ τὴν ἑαυτῶν εἰρήνην ἕκαστος ἐν τῇ ψυχῇ λέγειν ἐκεῖθεν, ὡς ἔοικεν· καίτοι τὰ μᾶλλον ἐπιτήδεια τῷ βίῳ ὑμῖν ἄλλο ἄλλο, καὶ τὰ μὲν λέγειν βούλομαι, ὅπερ οὐκ ἔστιν ὑπὲρ τοῦ ἀληθοῦς, τὰ δὲ ἀληθῆ ὑμεῖς γὰρ γνώσεσθε.
Καὶ μὴν οὐδὲν εἰρήσομεν, ὦ Σιμμία, ὅθεν ἄν τις ἀποπή, ἀλλὰ τὰ περὶ τὸν Σωκράτη ἔσται ἐόντα ἅπαντα· ἐπεὶ γὰρ ἡμᾶς ἀπέλειπεν ὁ Σωκράτης, δεῖ δεῖσθαι μὲν ἂν ἡμᾶς ταπεινούς, ὑπὲρ δὲ τῆς ἀληθείας μήτε σιγᾶν μήτε λαθεῖν.
Ὥστε δεήσει μοι πάνυ, ὡς ἔοικε, ἀναγιγνώσκειν ὑμῖν τὰ πεπραγμένα· ἐγώ που τε καὶ ὑμεῖς ἀκούσομεν ἃ διηγήσομαι.
Ἐγὼ οὖν, ἦν ὅτε, ἦν δὲ ἡμέρα ὅτε ἡσύχαζον ἐν τῇ φυλακῇ, καὶ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων προσηνδρεύοντο ἐπὶ τῇ κρισίᾳ, Σωκράτης τε ἐν μέσσῃ τῇ αὐτῇ λίθῳ ἑστώς.
Καὶ πρῶτον μὲν ἡμῖν ἦν ὅδε ὁ Σωκράτης ἑστώς, ἡσύχως καὶ ἥμερος, μὲν γὰρ οὐδὲν ἔδει τὸν ἔσω ὑμῶν ἀλγεινόμενον· τοῖς δὲ ἔξωθεν ὡς ἐφάνη πολλές τινὲς ἤσαν ὀδυρόμενοι.
Ἐπειδὴ δὲ ἡμέρα ἐπέστη, ὁ ἄρχων ἦλθε, καὶ ἐδεήθη τὸν Σωκράτη ἐκ τοῦ λόγου ἀναπαύσασθαι, καὶ οἱ φρουροὶ ἐξήγαγον αὐτόν.
Καὶ ὡς ἐξῆλθον οἱ ἑπόμενοι ἡμῖν, εἴπαμεν ὡς ἔμελλεν ἡμᾶς ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ συνηθίζειν, καὶ ἐθήσαμεν δυνατά.