Ὅτῳ ἔγωγε ποτὲ ἦν ἡμέρη, ἔλεγον ἐμαυτῷ, ὦ Σώκρατες, ᾧ ἔσται τὸ σήμερον; εἶχον γὰρ εἰς ἔρωτα τὴν διάνοιαν, ἠρέμα μὲν ἐπίσταμαι, ἐπειδὴ πολλοῖς ἀνθρώποις ἐρρωμένην ἤδειν τὴν ψυχὴν καὶ τὰς ὁμιλίας τὰς περὶ τοῦ ἔρωτος ἀκούων, ἔτι δὲ καὶ οἰόμενος ἔτι τι καινὸν ἐνθυμηθήσεσθαι, οὐκ ἄνευ ἡσυχίας ἔρχομαι ἐς τὰς ἀγορὰς.
Τότε μοι, ὦ Σώκρατες, ἦν ὁ Φαῖδρος ἀναγκαῖος εἰς τὰ ὄντα, καὶ οὐκ ἄνευ λόγου ἦλθε πρὸς ἐμὲ πάλιν, ἀλλὰ μετ᾽ ἐκείνου λὲγων ἐπὶ τὰ βελτίω μου, ὡς ἐπὶ πολλοῖς ἔχον ἐπιτηδείους ὑποτίθεσθαι λόγους.
Μέλλων δὲ ἡμᾶς ἔσεσθαι ἐκεῖ ὅκως ἔφη, εἶπεν ὁ Φαῖδρος, ἔτι καὶ ἄλλους φίλους ἡμῖν παρακαλεῖν· οὐ γὰρ ἂν μὴ πολλοὺς ἔχοιμεν ὅταν ἔχομεν περὶ τῶν εἰρημένων εὐήθεις συζητήσεις.
Ἐγὼ δὲ ὅτε ἤκουσα ταῦτα, ἐνθυμήθην ἑαυτῷ, ὡς δεῖ μοι μὴ ἔτι ἀπολείπεσθαι τοῖς ἔργοις, ἀλλὰ ἀνάγκη μὲν ἔχων ἐπιδείξασθαι τὸν τρόπον, ἀλλ᾽ οὐκ ἔχων οὐδὲν καινὸν προσφέρειν.
Ἐκεῖ δὴ ἦν ὁ Σωκράτης ἔχων καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλείστον σιωπῶν, ἀλλ᾽ ἐπειδὴ ἤρξατο ἡ οἰκουμένη συζήτησις, πολλὰ μὲν εἶπε περὶ τοῦ ἔρωτος, πολλά τε καὶ ἐνδιαφέροντα, ἐπεχώρει δεῖν.
Καὶ ἐπειδὴ μάλιστα ἡμῶν ἐπὶ τὸν ἔρωτα προσηγόρευεν ὁ ὑπολαβὼν, ἄρξατο παρὰ Φαίδρου ἀπαγγέλλειν λόγους, ὧν ἡμῖν ἤδη ἡ ψυχὴ προσεῖχεν.