Ἐγώ που λέγω, ὦ Σωκράτες, ὡς οὐκ ἂν τῇδε τοῦ πραγματικοῦ οὐσίας ἑνὶ μὲν τῶν ἀληθῶς οὗ ἡ γινόμενη φύσις ἔκπαλαι ἐδόξαζεν ἡμῖν, ἐνὶ δὲ τῶν δεικνυμένων τὰ πρὸς τὸν ἄνθρωπον, οὐκ ἂν ἀναγκαῖον εἴη τἀναγιγνώσκειν· ἀλλὰ νῦν ὡς ἔτι τῷ πολλῷ τῶν ἀνθρώπων τὸ μάλιστα καὶ τὸ μάλιστα ἔτι ἄρκει τὴν ἐπιμέλειαν ἡμῖν ὑπολαβεῖν.
Ἐπείπερ οὖν διὰ τοῦτο ἐγὼ ἔοικα τὸν λόγον ἀποδέξασθαι, ἵνα μὴ ὑμέων ὑποπτευομένων ἐπὶ τῇ ἀλήθει ἑτέρως ἑαυτοὺς ἐκδεχόμενοι ἀναλώσωμεν, ἀλλὰ ἑαυτοῖς καὶ ἀλλήλοις σαφῶς ἀποδείξωμεν ὅτι ὃ μὲν ἐστὶν αἰσθητόν, ὃ δὲ νοητόν, καὶ τὰ ἐν τῷ μέρει τὰ μὲν οὕτως, τὰ δὲ οὕτω ἔχειν.
Ἔστω οὖν, ὦ ἄνδρες, ὡς ἔχει ὁ θεός· οὐδεὶς ἐξ ἡμῶν ἀποδείξειαν οὐδὲν ὡς ἀληθῶς μετὰ τὴν οἰκείαν ἀνάγκην τὸν κόσμον εἶναι πεπλασμένον. Ἄραγε δὲ οὐδὲν τῷ μάλιστα ὅλῳ ἀνθρώπῳ ἀνάγκη λέγειν περὶ οὗ ὁ λόγος;
Ὅτι οὖν οὐκ ἐν ἄλλῳ ἢ τῷ νοητῷ ἔχειν τὸ πρῶτον, τοῦτο μὲν ἔοικε σαφῶς, ἐπεὶ ἡ γὰρ ἰδέα ἀεὶ τῶν ὄντων ἔστι καλῶν καὶ ἀρίστων, καὶ ἡ διὰ τῶν ἰδεῶν ἀρχὴ νοητὸν ὑπάρχειν.
Ὅθεν καὶ ὁ δημιουργὸς, ἐκ τῆς νοήσεως ἐκεῖνης τιθεὶς τὸν κόσμον, οὐκ ὡς ἀπομιμνήσκων ἀλλὰ πρὸς τὸ τέλειον ἐπιζητῶν ἔπλασε τοῦτον, καθ' ὅν τρόπον ἦν δυνατὸν τὸν Ἑκάστου λογισμόν ἀναπλάττειν.
Ἡ δὲ ψυχὴ τοῦ κόσμου πρῶτον κατασκευασθεῖσα ἐν μέσῳ πολλῷ ὡς κύκλω ὑπὸ τοῦ δεῖν διαμετρήσεως, ἐπὶ τῆς κινοῦσα τὰ μέρη καὶ ἐν τέλει ὥσπερ σύνδεσμον ἔχουσα τὰ πάντα, ἔμαθε τὰ νοητὰ πρὸς τὰ αἰσθητὰ συνάπτειν.
Περί τε τῶν στοιχείων ὧν ἐπλάσθη ὁ κόσμος, ἀπό χαλινοῦ τε καὶ ἡμιτόνου συνθέσεως, γῆ, ὕδωρ, ἀήρ, πῦρ, καὶ τὸ πέμπτον τῶν οὐρανίων, ἐὰν ἔτι λέγοιμεν, ὅλον ἔργον ὁ λόγος ἂν ἔστω τῷ τίκτειν συνόλῳ.
Ὅτι δὲ τὰ στοιχεῖα ἀλλήλοις μεταλλασσόμενα σχεδὸν καὶ ἑταιροῦνται, τοῦτο φανερὸν ὅτι τὰ σχήματα τῶν πυρίνων, ἀερίων, ὑδατίνων, γαιανῶν ὑπὸ τῆς ἀναλογίας μεταβολῆς συντιθέασι τὸν κόσμον.
Οἷον ἄρα ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ σώματι ἐντίθεται, οὕτως τὸ πᾶν ἐνὶ κοσμῷ γεγένηται· κεῖται τὸ εὐφυὲς πρὸς τὸ σωματικὸν, καὶ ἡ δικαιοσύνη συνιστᾷ τὴν ἁρμονίαν τῶν μερῶν.