Ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, δημοσίᾳ ἐπὶ τῆς ἐκκλησίας ἀκούετε μὲν ὑμέας: ἐγὼ δὲ ἔγωγε οὐκ ἔγω τοῦτο οἶδα ὃ παραγγέλλω ὑμῖν. ὅτι μὲν γὰρ ἡμῖν οὐδαμῇ τῶν πραγμάτων ἔνεστιν οἷον ὅρασις, οὐδὲ γνώμη, οὐδὲ σύνεσις, ἀλλὰ πᾶν ἐν τῷ βουλεύειν καὶ πράττειν ἡμαρτηκότες, ὡς ἂν ἀμφοτέρων ἡ δύναμις ἡμῖν ἀφανισθῇ.
Τί δὲ οἴεσθε γε γενέσθαι, ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἐάν ἔχων ὑμῖν τὸ κοινὸν ὄναρ καὶ ἐν τῇ χρείας ἀράμενοι μὴ βουλευόμενοι; οὐκοῦν ἂν ἡ πόλις ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν ῥᾳδίως καταληφόμεθα. ἡ γὰρ ἀμέλεια τῶν ὑμῶν καὶ ἡ ἀπραγμονησία τοῖς ἐχθροῖς μᾶλλον ἔργον ποιεῖ ἢ οἱ πόλεμοι.
Οὐ γὰρ ἡμῖν ἔστιν ἄλλος χρόνος ὅτε δεῖ βουλεύεσθαι πρὶν ἢ τὰ γεγονότα ἡμᾶς καταλάβωσιν. νῦν δέ, εἰ μὴ βουλευθῶμεν περὶ τῆς σωτηρίας, οὐ μόνον ἡ τράπουσα ἡ πόλις, ἀλλὰ καὶ τὰ ἅπαντα τὰ περὶ ἡμᾶς ἀπολεῖται.
Ἀλλὰ μή πως λέγω ὑμῖν ὅσα δεῖ ποιεῖν ἀνδριζόμενοι, ἀλλὰ ἵνα ἀκούητε πόσοι τῶν πολεμίων ἤδη ἐντὸς ὅρων ἡμῶν ἐστίν, καὶ πῶς ἡ δύναμις αὐτῶν προόδου ἡμῖν ἤδη· καὶ ἐπὶ τούτοις διηγούμαι τὰ γεγονότα.
Ἔστι δὲ μὲν Σικυώνιοι τινὲς παρὰ τὴν ἡμέτερον πόλιν προΐκατοί τινες ὑπὲρ ὀλίγης ῥήξεως, σπουδὰς ποιούμενοι τῇ Μακεδονίᾳ. πολλὰ μὲν οὖν οὗτοι ῥηθέντα, ἔτι δὲ πλεῖον ὅσα ἔπραξαν, ἃ μὴ παρεσκευάζομεν, ὑμεῖς ἀκούσετε.
Ἐγὼ δὲ μὴν οὐκ ἔχω ἵνα τοὺς ἀνθρώπους τούτους ὑποπτεύσω μὴ ἔχοντας ἀρετὴν, ἀλλὰ ὅτι ἡ πόλις ἡμετέρα ἔπασχεν ἀπὸ τῆς ἀμέλειας· οὗτος γάρ ἐστιν ὁ κακός σύμβουλος, ὅς ἄγει πρὸς ἀπώλειαν.
Δεῖ οὖν ἡμᾶς, ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἐπιμελεῖσθαι τῶν πραγμάτων, μὴ ἀφεῖναι τοὺς ἐχθρούς αὐξάνειν, ἀλλὰ πρὸς ἀμφοτέροισιν τοῖς μέσοις βουλευομένους πολεμήσειν.