Ὡς μὲν οὖν ἐμοὶ δοκεῖ, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τὰ μὲν ἀπὸ τῶν πολλῶν ἀπάραιτᾶ, τὰ δὲ καὶ παρὰ τοῖς ὀλίγοις ἐπαινετά, οὕτω γε ἔχει τὸ πρῶτον τῆς παιδείας μέρος· οὐ γὰρ ἔτι ἐντυγχάνει ἡμῖν ἡ κοινὴ γνώμη, οὐδὲ τὸ βούλευμα τὸ τῶν πολλῶν ἔτι ἡμῖν ἁρμόζει, ἀλλʼ ἤδη ἐπὶ πλείστον ἐπὶ τὸν ἴδιον ἑκάστου συμφέρομεν.
Διὸ καὶ ὁ τῶν ἐπαινετῶν λόγος ἂν εἴη πρῶτον· ἔτι γὰρ καὶ πρὸ τοῦ τούτων ἔργων ἡμᾶς ἔπρεπε τοῖς ἀναγκαίοις ἄνθρωποις ἔτι κατασκευάζεσθαι, οἷς ἂν τὰ κοινὰ ἡμῖν δεῖται· νῦν δὲ ἤδη ἀναγκαῖόν ἐστι τὴν καλὴν τῶν ἀρετῶν δοξαστίαν καὶ τὸν ἐπὶ τῇ πατρίδι ζῆλον ἐπιδεικνύναι.
Περὶ δὲ τῶν ἔργων οἷς ἂν ὁ πλεῖστος λόγος βουλήσεται ἀναβαλεῖν, οὐκ ἀναγκαῖον ἐστὶν ἂν ἄνθρωποι βραχεῖαν ἀκοὴν ἔχοντες προσδέχωνται· ἀλλὰ τὸ τῶν πραγμάτων ὄψιν ἐπʼ ἐσχάτου μᾶλλον ἔχεσθαι δεῖ ἢ τὸν βραχὺν χρόνον ἐπιδεικνύναι.
ἐγὼ δʼ οὐδὲν πλεῖον οἶμαι ἢ δεῖν ἀρχόμενον λέγειν, ὅπως πρῶτον μὲν ὑμᾶς τὴν τῶν παλαιῶν μνήμην ἐπαναφέρειν· ἔπειτα δὲ τὰ τῶν νεωτέρων ἔργων ἐπιδείξαι, ἀνακεφαλαιούσας τὰ εὖ πράττοντα καὶ τὰ βελτίω ποιεῖν ὁρμᾶν.
Ὅτι οὖν ἡ τῶν Ἑλλήνων κοινὴ ἀρετὴ καὶ τὸ πρὸς τὰ κοινὰ ζῆλον οὐκ ἔστιν ἔργον ἄσκοπον, τοῦτο μᾶλλον ἢ πρὸς ἡδονὴν ἢ πρὸς ὄντως χρηστὸν ἡ μανία σοφίσασθαι δεῖ· ἀλλʼ ὅτι ὅταν ἡ πόλις ἀρετὴν ἔχῃ, τότε καὶ εὐδαιμονία φαίνεται καὶ τὰ πρὸς τὸ κοινὸν καλῶς ἐξακολουθεῖ.
Ἤδη δὲ οὐκ ἀχρείως προειρημένα τὰ γενόμενα, ἀλλὰ ἔτι μᾶλλον ἀνάγκη τὴν τοῦ πραγματικοῦ λόγου ἐπιστήμην ἐπιδεῖξαι, ὅπως ἂν οὗτοι οἱ νέοι καὶ οἱ πρεσβύτεροι πείθωνται μηδὲν ὑπὲρ τῶν κοινῶν ἀφεῖναι.
Οὕτω οὖν ἔγωγε ἡμῖν βούλοιμʼ εἶναι τὴν ἐν τοῖς νέοις ἐλπίδα τῆς πόλεως ἐν τῇ ἀρετῇ ἐγερθῆναι, μηκέτι ὑπὸ τῶν ἰδίων ὀφελημάτων τὴν κοινὴν ἐπισκίαν ἐπιτραπεῖσθαι, ἀλλὰ πάντα τὰ καλὰ καὶ γενναῖα πρὸς κοινὴν δόξαν στρατευέσθαι.