Χαῖρε πολυπραγμονίη, Ἀπόλλων, ὅτε μὲν ἐλθὼν ἐπὶ τὰς ἔχθρας Ἥλιος ἔσχεν, ὅτε δὲ καὶ ἐπὶ θαλάσσης ἔθηκε κῦμα σειῶντο, καὶ ἐν Ἅιδου κορυννῶν ἐξεπτόησεν. ἐν δὲ νόσφιν ἁπάσης τῆς γᾶς ἐστιῇ Ἀπόλλων, ὅς τε σμικρός ἐστιν, ὅς τε μέγας, εὔχομαι δὲ οὐκ ἂν ὑπερβάλλειν οἷς τὰς χεῖρας ἐπέχων.
Καὶ μὴν τὸν Ἡρακλέα τὸν μέγαν ἐχάριζε· οὐ γὰρ ἐκ τῆς μανίας ἀλλ' ἐξ ἀρετῆς ἔφυγεν, οἷσιν ἦν ἥρως· τὸν δὲ καὶ ταύροις ἐνίστατο λυσσῶν, καὶ πρὸς αἰγόσκαλον ἀκροτάτῳ ἦλθεν.
Ἔπειτα ἄκουε, Ζεῦ πλαστουργέ, τόκος ἐν θούρσῳ φθονερὸς ἦν· τὰ μὲν γὰρ τέκνα τοῦτο ἐτέλεσαν, τὰ δ' ἄλλως ἔχοντα μυρίην ᾐχμάλωσαν. ἀλλὰ σὺ μετ' ἁκτῆς ἰοὺς ἀνθεμίων ἐν χέρσιν ἔχων ἀπείρας μούσας ἤγαγες.
Ἐγὼ δὲ πρῶτος ἔπη καταλέξω περὶ τοῦ κλυτὸν Ἀπόλλωνος ὄνομα, ὃν ἐπαίνεσθ' ἂν ἦν ἐν ὕμνοις πάντων, ὡς τὰς ἠδονὰς ἔχων καὶ τὰς ὀργὰς οἶδεν. οὐ γὰρ ἔστιν ἄλλος θεῶν τοιοῦτος, ὅστις ἔχων λύρας ἦχον ἀμέτρους, ἔκπαγε κύματα καὶ ὀρμας ἐπὶ χθονί.