Ἀλλ᾽ Ἄδωνίν τε καὶ τὸν ἄνθον· ἦ μὴν ἐγὼ δὲ φιλῶν χαίρω, οὐ γὰρ νόον ἔχω βάλλειν. ὦ φίλοι, στήθεσιν ἔχουσιν αἵμον᾽ ἀγάπης, καὶ σῶμα φλογός, οὐκ ἐν ἀνθρώποις ἔργοις ἔχουσιν.
Σὺ μὲν ἔρχεσαι, Ἀνθῶν φιλομμειδὴς, ὡς ἔπος: οἷον κόρῃσιν ἔνθ᾽ ἀνθεῖς, ἔνθα δ᾽ οὐρανῶν ἀοιδαί. ἔκλυε δ᾽ ἐμὲ πρὸς γλυκεῖαν ᾠδὴν, πέρσαι δ᾽ ἄνθρωποι φιλίαν.
Ἔμοιγε δ᾽ ἡδὺν ἔαρ, καὶ σταθμὸν ἔχων οἶνον, ὅταν ἔρχεται Ἀφροδίτης ἐν ἀνέμοισιν. ἀλλ᾽ οὐκ ἔστι χρῆμα μὴ πίνειν, ὅταν μὲν πόται δόθι μεγαλόψυχοι.
Ἀλλ᾽ ἔγωγε μὴν ἔχων Ἀφροδίτης, ἐλαφρὰν ἐράω· ἐγὼ γὰρ οἶδα τὸν πόθον, ἐνὶ στήθεσι βίου μέταλλον. οἴμοι, ὦ χαῖρε, ἔρχεο· μισεῖν δ᾽ οὐκ ἔστιν.
Ἀνήρ τις ἐγώ, ὃς ἔχων κιχείρων μέλεος ἦν, ἐνὶ φίλοις ἔχων γλυκὺν ὕπνον. ἀλλὰ πότερον ἔσομαι φιλώμενος, οὐ γὰρ ἔξεστιν ἀλλήλοις ἦν τερπνὸν.
Πίνε δ᾽, ὦ νέον, καὶ μὴ φοβοῦ· οἶνος ἀνθρώποις ἀγαθὸν ἔργον ἐστὶν, λύει μένοις ἔριδας. ἀλλ᾽ ὅπως ἂν ἔρχεται Ἀφροδίτη, οὕτως εὐφραίνει καρδίας.
Ἔρως δ᾽ ἐμὸς αἴνιγμα, καὶ ἐν στῆθεσι βαθεῖαι ἔχουσιν ἄλγεα, ἀλλὰ χαρίεν μέν, καὶ γλυκὺν εὖχος. ἰδοῦσα γὰρ κοῦρον ἐν ἔχθατι, ἔχω μὲν ὄμμασιν ἐρωτά.
Οὐκ ἔστιν ἄνευ μου καλλίχορος, θ᾽ ἄνθεσιν ἔχουσα γλυκέα, ἔτι δ᾽ ἐν χορῷ γελαίνουσα· οἵα δὴ θεοῖσιν ἔχει φθέγματα.
Καὶ μάλιστα μᾶλλον πίνειν· τὰ γὰρ γλυκὰ τοῖσιν ἐσθλοῖσιν ἔργα, ἔνθα δ᾽ ἔστι βίος ἡδύς. ἀλλ᾽ ὁ μὲν ἔρως ἔχει τρίπτον ἄνθρον, ἔνθα δ᾽ ἄλωσις ἔργων.
Εἴπατε δὲ φίλοι, ποῖα μοι κήδεα ἔχονται, ὡς μή τις ἀείδειν ἀνάγκη· ἀλλ᾽ ἐγὼ γελαστῷ χαίρω σταλαγμὸν ἀνθρώποις.