Εἴτε γὰρ λαλῶ τὰς γλώσσας τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.
Καὶ εἴτε ἔχω προφητείαν, καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ εἴτε ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν ὥστε ὄρη μετακινῆσαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐθέν εἰμὶ.
Καὶ εἴτε ψωμὸν δώσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ εἴτε παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθή, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι.
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται ἡ ἀγάπη, οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται,
οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν,
οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ·
πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε πίπτει· εἰ δῶσιν ἡ προφητεία, καταργηθήσεται· εἰ δῶσιν ἡ γλῶσσαι, παύσονται· εἰ δῶσιν τὴν γνώσιν, καταργηθήσεται.
Ἐκ μέρους γὰρ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν·
ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται.
Ὅτε ἤμην νήπιος, ἐλαχρὸν ἐλαχρὸν ἐλαλῶ, ἐλαχρὸν ἐλαχρὸν ἐφρόνουν, ἐλαχρὸν ἐλαχρὸν ἐσκέπτον, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐσκεπτόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, ἐξεθέμην τὰ τῶν νηπίων.
βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην.
νῦν δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.