Quidquid id est, timeo Danaos et dona ferentes. Haec etiam Graecia mandata vatum laidit, theatrisque referunt; ego nec tacitae mentis est plena repertis studia rerum, nec carmina solum rapit mihi Musa, sed et durum pariter et tragica tela movet: saepe ego flexus flecto, ac mea saepe est publica voluptas.
At nos in nostros lares luctus incunabula nostra movent. O miseras gentes, iam nunc iamque unde gravis obruit imago, partaque coniunx fratrem? Quis cruor, quis ferus motus? O quantae volucris pestes, quae hominum molles ora, qui labeentes litora, terrarumque vices, et scelus, et conubia, et arma nuper! Haec habebant fatum, haec miserae cunabula, in quibus adsurgens Thebis discordia surgit.
Nunc modo primores erant, nunc arma manebant, nunc fixa sub urbe tenebant regna caras et alta parentes. Erant, quibus abscedere liceret, o dolor, at hostis adhuc superet; multi sunt, quibus ipsa domus est ultima salus. Ex illo labens, Oetaeis in flammis, et maceratas artus ferit hiems, et fratrum sanguis in ora ruens discutit inimica pectora.
Tum mater terrore fatetur, et vultu mutato coniugis horaeque inrita dicunt; consanguinei poenas exigunt, franguntur moenia, ruit evertitque domos, et mollia vitae fata corruunt. Quo miser populi motu, quidve geritur? Quid Maeonii subolem, quid Thesea quassata parentis funera, quis tulerit magnum miseriae gaudium?
Viscera quos ferit? quis non oculos in pectora fundo? At ego, quod si modo barbaras secum Italae fervida bella moverent, aut si Romana per secula signa euntes laudare facerem, tamen haec carmina discordes et patriae exteriores enarrare non desinam. Namque quid surda fatis tacitisque reportentur? Non alio pectore haec sunt scripta laborum.
Sic ubi primus e promisso ortus ab alta Thebae, et raptos Phoenicum cursus in arva recutit, armaque patrum tollit, et tela Minyae referunt; tumidaque animis concursant, et pacto nullum nati, sed saepe nefandis auribus vocant arma fraternarum.
Non tamen haec sancta oculos deserebant, nec praelia sola manebant: mater adeo maesta videri, et vultus, et iussa manent; adflicta domus coit, et superest quisquam, quo latebras adhibeat: at telum iam factum est, et discordia regit. Sic infecta subit, et novos artus atque odia necata parentis ultorem
Sed jam res aliae, sacra pelago, sacri sanguinis imago; superest urentis pariter custodiae ratio, nec de stirpe prior, sed civibus undique lumen, diraque regna manent. Tum vero, ut praeceps dolor, ut parentis luctus, ut sororibus arma, et virum par mensae, ait: 'Non hic finem faciamus; iam progenies exorietur, cui Pelopea sanguis, cui Atridae nomen videbitur.'