Adversus ergo vos, praeclara clarissimorum, grataepectabilesque viri, venio et rogo, ut ipsi supplicio libentius caveatis qui vos sua morte convictos habent; nam qui non iuris conscia sunt, nec damnati vestro iudicio conveniunt. Quid dicam? adultum hominem per periculam animi injuria maiestatis condemnari; militem forte duce peccante contra leges puniendum: saltem correptione dignum puto qui deesse iubeatur. Nihilominus ab initio tuum effervere animadversio noscitur, quod et ipsa res toleranda est et toleranda magis, qui tibi sumus non inimici, sed exprobatissimi amici.
Sed ad rem redeamus; neque enim, ut plerique putant, in hac causa de superstitione soli nobis obiceretur exitium; quod est, inquam, fallax opinio: refutandae sunt enim non solum fabulae, sed etiam mendacia, non solum errores, sed etiam calumniationes. Et ideo primum, ut obviam egerimus, dicam: necesse est talia prius a nobis ullo modo repelli, quoad nos ipsi defendimus, quae in iis quos defendimus imputantur.
Dicunt enim nos aut pravos mores habere aut subversas leges: aut enim nefandam carnis luxuriam agere aut sacrilega crudelitatem exercere. Unde hæc origo? Quid nos tibi pejorum fecisse dicunt? An quia baptismum accipimus? An quia Eucharistiae particeps sumus? An quia dominicum solem servamus? Quid est enim quod a veteribus toleratum est, nobis crimen fieri posse videtur?
Quid de sanctis sacrificiis dicemus? Illa enim secretior est causa; pariter tamen deprehendenda est. Nos cibum suscipimus et sanguinem manducamus; satis est plurimis exemplis declarare id non esse quod superstitio vocatur. Quis enim est tam ineptus qui cibum dare aut accipere, aut aqua potare, aut coenae interesse aut convivii consilium habere possit, quod criminis causa esse possit, nisi qui voluntatem depravare vult?
At contra, ut dicunt, ritus nostri occulti sunt, et sacrificia sacerdotum nostri sunt: id quidem nulla ratione adferunt, nisi quod nos illud sacrificium vocamus quod Christi passionem meminit, et vocabula quibus uteris non nocent, nisi si ipsa res nocens est. Nam si res nocens est, cur in publicis ludiis et in epulis tota civitas interesse potest sine crimine?
Multa igitur mirum in modum vagantur adversus nos calumniae, quas si diligenter subsecemus, confiteor acerrime reprehendentur. Neque enim nos eo nati sumus ut civibus nostris nostri adversarios simus; sed debemus eum diligere qui est proximus. Et quid nos hic aut cupiamus aut optemus aliud quam ut lex et iustitia in omnibus servetur?
Quaesimus igitur a vobis, optimi viri, atque postulamus, ut non ob causam ignotae falsitatis violenter nos iudicetis, sed ut inspiciatis ipsam rei veritatem. Si enim a nostris institutis aliquid turpis aut pravum reperitur, confitemur atque emendemus; sin autem nihil illicitum, tum certe merito defensionem ab iudicio exigimus.