Τῷ πατρὶ μοι· ὅτι ἀνὴρ εὖ πεπιστευμένος, ἐπιμελής τῆς οἰκίας, μόρφῳ τε καὶ ἤθους ἀπρεπὴς οὐκ ὠμῶς παιδεύων, ἔδειξεν ἐμὲ ὅτι τὸν βίον οἵους τίνας ἔδει λαμβάνειν· καὶ ὅτι ἔδει μετὰ ἐπιμελείας μνημονεύειν τὰ ῥητὰ καὶ τοὺς κανόνας τοῦ βίου.
τῇ μητρί· ὅτι μᾶλλον ἤθελε ἀναθρέψει μετὰ πραότητος καὶ ὀλιγότητος, μὴ πρὸς τὸν κόσμον ῥωμυθεῖσάν με, ἀλλ’ ἀπλῶς τὰ προσήκοντα διδάξασα· ἐδίδαξεν μὲν ἐν τῷ ὄντι πρακτικῶς, ἐκ τῆς οἰκίας.
τῷ διδασκάλῳ τοῦ παιδεύματος· ὅτι ἔδειξέ μοι ἡσυχίαν, πραότητα, ἀκριβῆ γνώμην, μὴ ἀντιλέγειν ἀλλὰ ἀποδέχεσθαι τὸν λόγον, καὶ ὅτι οὐκ ἦν πολυδοξίας.
τοῖς φίλοις τοῖς πρώτοις· ὅτι ἐδίδαξαν μὲν ἐμὲ τὴν ἀνδρείαν, τὸ ἐλευθέρως σκεπτεῖσθαι, τὸ μηδεμίαν ἀναίδεια ἐπ' ἑαυτῷ, καὶ τὸ μὴ ἀποβλέπειν πρὸς τὰ κοινά φαντασθέντα.
τῷ Σέπτιῳ Ἀντωνίνῳ· ὅτι ἐδέξατο μὲν ἐμὲ ὡς παιδὸς, ἐδίδαξέν μεδ' ἁπλότητος, ἐπίδειξεν δὲ μαρτύριον δικαιοσύνης, πυκνὸν ἦθος, φιλαλήθείαν, καὶ ὅτι ἐδίδαξεν ἡμᾶς ὡς ἀληθῶς βασιλίς εἶναι δεῖ.
τῷ Διονυσίῳ τῷ ποιητῇ· ὅτι ἔχρησεν ἐμοὶ τῇ ἀναιρείᾳ τῆς γλώσσης, μὴ πολυλογίας, καὶ ὅτι ἐδίδαξεν τοὺς ἔμφρον· καὶ ὅτι ἐνίων ἔδειξε τὰ πράγματα διὰ ἁπλότητος καὶ ἰσότητος.
τῷ Ἰουλιανῷ τῷ ἀδελφῷ τοῦ πατρὸς· ὅτι ἐδίδαξεν μετ' εὐγλωττίας καὶ φιλανθρωπίας, μὴ ἐν τῷ πλούτῳ καὶ τῇ ἀλαζονείᾳ, ἀλλὰ ἐν τῇ χρηστότητι.
τοῖς ἀπὸ τοῦ ῥήτορος· ὅτι ἀνέδειξαν μοι τὴν ἔξοχον διάθεσιν τοῦ λόγου, τὴν σπουδὴν τῆς ἐπιμέλειας, τὸν ἱκανὸν λόγον πρὸς τὸ ἐπιδεικτικὸν καὶ τὸ πρακτικόν.
τοῖς ἑταίροις μου· ὅτι ἔμαθον παρ' αὐτῶν τὴν ἀντοχὴν τῶν συμφορών, τὴν ταπείνωσιν ἐν τῷ βίῳ, καὶ τὸ μὴ ὑπερεκτιμᾶν ἑκάστης ἀξίας.
τῷ ἑαυτῷ· ὅτι ἔδειξεν μοι ἡσυχίαν, ἐννοήσασθαι τὰ γεγονότα, μὴ ὑπερβάλλειν τὰς δυνάμεις τῆς ψυχῆς, καὶ ὅτι ἔδει ἔχειν ἀρχὴν ἑαυτῷ.
τῷ θεῷ· ὅτι ἐπάγουσι μοι τὰς εὐγενείας τὰς φανερας, τὰς τῶν πραγμάτων ὁδηγίας, καὶ ὅτι πάντα τὰ κατὰ φύσιν ἐστὶν ἐξακριβωτέα ὑπ' αὐτοῦ.
τοῖς διδασκάλους τῶν ἀρετῶν· ὅτι ἐδίδαξαν μοι τὸν σεβασμόν πρὸς τὸ κοινόν, τὸ μὴ ζῆλον τῶν φήμων, καὶ τὸν σκοπὸν ἐν τῷ ἔργῳ μόνῳ καὶ τῇ ἐνέργειᾳ.
τοῖς ἐχθροῖς· ὅτι μετεδίδαξαν ὑπομονήν, τὴν ἀνάγκην τῆς μέθης τῆς ψυχῆς, καὶ ὅτι ἐδόθη μοι ἡ ἔνεσις τοῦ μαθήματος διὰ τῶν πόνων.
τῷ βίου· ὅτι ἔδειξεν μοι τὴν σύντομον φύσιν αἰσθημάτων, τὸν ἐφήμερον χρόνον, καὶ ὅτι τὰ μέγιστα ἐν τῷ ἐνταυθά εἰσιν.
Ὅλα δὲ ταῦτα λέγω, ἵνα μνημονεύσω τοὺς χάρισιν, τὰς ὁδοὺς τῆς σωφρονήσεως, καὶ ὅπως ὁ βίος μου ἔσται εὐταξίας τε καὶ ἀρετῆς.