Οὐχ ὅτι οὐκ ἔστιν ἐπὶ τοῖς ἄλλοις ἀρεταῖς ἄλλα μὲν ἀγαθὰ τὰ αὐτὰ, ἄλλα δὲ ἕτερα, ἀλλὰ ὅτι πᾶν τὸ ἔργον καὶ τὸν σκοπὸν ἔχει τὸ αὐτὸ: ἡμῖν γὰρ οὐκ ἔργα διχοτομοῦσι. ἄλλως τε τὰ ἐν τῷ ἄνθρωπῳ, ὅταν τινὶ σπουδαῖον συμβαίνει, οὐκέτι διακρίνονται διὰ τὴν ἕνωσιν τῆς ψυχῆς.
Πάντα τὰὧν ὄπερ ἐστὶν ἀνάγκη γίγνεσθαι ἐν τῷ κόσμῳ, ἤδη τῷ θεῷ συμφώνως συντετελεσμένα ἐστὶν· οὐκ ἔστιν οὐδὲν τῶν γενωμένων ἀκατάλληλον τοῖς λοιποῖς. Μηδέποτε οὖν μὴν ἀποκρούσῃς τὸν πόθον ὅστις ἐπὶ τὸ παρόν σε παρακινεί· ἀλλὰ κοίνως ἔχε τὰ γιγνόμενα καὶ ὡς ἀναγκαῖα θεωροῦ, καὶ μὴν ὡς κακά.
Μηδὲν ἔξωθεν σε ἡσυχίας ἀκωλύει· τὰ γὰρ ἐν τῷ κόσμῳ ὄντα ἔξω τοῦ νοὸς, οὐσὶν οὐδὲν τῆς ἡσύχου ζωῆς· τί γὰρ ἐστὶν ἡ ἡσυχία παρὰ τῷ νοΐ; ἄρα ἡ ἀρετὴ τῇ ψυχῇ Χρήσιμον ἐστὶν καὶ μεγάλης τιμῆς.
Τί ποτε ἐὰν μὴν ὁ θάνατος ἐν τῇ φύσει τῶν πραγμάτων ἐστὶν ὡς ἔκλειψις; ἔργα γὰρ ἡμῶν οὐ διακόπτονται ὑπὲρ τοῦ εἶναι, ἀλλὰ τοῦ συμβαίνειν· οὕτως καὶ πάντα τὰ γενόμενα ἀποτιννύονται φύσει.
Μηδὲν ἔτι ταράττεσθαι διὰ τὰς ψυχὰς τῶν ἄλλων, οἷς τὰ ἔργα κακῶς ἔχουσιν· ἡμῶν γὰρ ἔργα τὰ ἑαυτῶν καλλιεργεῖν δει, καὶ μὴ διαλόγους πλείονας θεατρικῶς παρακολουθεῖν.
Ταῦτα πάντα μνήσθητι: ὅτι παλινῳδείης οὐκ ἔστιν ἡ φύσις ἡμῶν, ἀλλὰ ἡ σύνεσις· ὅτι ἡ ψυχὴ μικρὰν τῷ παντὶ μέρος ἐστὶν, καὶ πρὸς τοῖς ἄλλοις ἕν· οὕτω τὰ πάντα ἐπιτελεῖται ὡς δεῖ.
Ἀναλογίσασθαι ἐπὶ τῷ χρόνῳ· ὅτι οὐκ ἔστιν τὸ μελλούμενον ἐκεῖνο ἑτέρως ἢ ὑπὸ τῆς φύσεως διοικούμενον· οὐδεὶς δυνάμενος ἐκτρέψειν ἢ ἀναιρῆσαι τὰς ταῖς ἁρμονίαις κινήσεις.
Μὴ φοβοῦ τὰ πρόσωπα τῶν ἀνθρώπων, οὔτε τὰ τῶν πραγμάτων ὑπερβολὰν ποιεῖσθαι· ἔχε ἀτίθασον τὸν νοῦν, ὡς πρὸς τὸ ἀληθές καὶ τὸ δίκαιον· καὶ εἰ μισεῖ σε ἄλλος, οὐχ ὑπὲρ σοῦ ἀλλὰ ὑπὲρ ἑαυτοῦ μισεῖ.
Οὐκ ἐκπλήσσεσθαι ὅτι τὰ ὑπὲρ τὸν βίον συμβαίνοντα οὐκ ἐπαινῶμεν· τί γὰρ ἔστιν τὸ ἀπρόοπτον πλὴν μέρος τοῦ παντὸς; ἄρα οὐδαμῶς ἀξίζει ὀργῆς ἢ λύπης, ἀλλὰ ἤσυχος πρόσδεξις.
Τελευτῶν, μνήμει οὖν τοῦ θεοῦ τὰ πάντα κεκοσμημένα εἶναι· καὶ ὡς ἀναγκαῖον τὸν θεὸν ἐπιτελεῖν τὰ γενόμενα· σὺ δὲ μόνον τὰς προαιρέσεις ἔχεις ἐν σοὶ· οὗτοι εἰσὶ τὰ μόνα ὅτιν' ἐπὶ σοὶ ὑπάρχει.