Μοῦσάς τε μελαίνης ἐχέω, εἴθε τ᾽ ὤπαζε μοι πᾶσάς, ἔνθα Κρῆτες ἀρίσται ἔχον ἕρον· οὐ γὰρ ἐν Ζεὺς ἀνὴρ ἄλλος ἐλάσθη· ἀρετὰρ θρασύνει θεῶν ὀνομήϊον, ὅθ᾽ ἄνθρωποι μέγαν ἐνὶ δρόμῳ ἀρίστοις ἀμοιβῇσιν ἔχουσιν.
Σὺ δ᾽ Ἥρων, ἐνὶ παλαίστοισι νειόμενος τὴν Ὄλυμπον, ἤδη μὲν νίκας καὶ ἐν Χαλκινιστά, πολλὴν δ᾽ ἐν ἠπεροπεῖν ἄριστ᾽ ἐτύγχανες, ὅσοι μὲν ἀνὰ πόντον ἔασιν ἀγῶνες, ἔνθα πάντα Διὸς φρενὸς ἄκουεν ἐνάργεια.
Μῆνιν δ᾽ ἐπεὶ θεοὶ πολλοὶ στεφανοῖσιν ἀγορεύουσιν, οὐκ ἀπόλλυται βροτῶν ὄλβος ἀνδρῶν· ἀλλὰ τὰ μέν, ὅτε θεοὶ χραισμένεσσιν ἔχουσιν, εὐπρόσοδα μέγιστα γίγνονται, τὰ δ᾽ ὅταν ἀμφίπολοι ἄδικοι θυμοῖς εἶναι, πονηρὰ πάντα ἄγουσι.
Πόλις ἡ σοφίη καὶ δίκην ἔχουσα τῷ βίῳ, οὐ μὴν ἑκάστῳ ἀνθρώπῳ ὑπάτη· ἀλλὰ τὰ πᾶσι κρεισσονὰ δοίη θεὸς ὁ μὲν ἔχων τὰ ἄριστα, καὶ εὐεργέτας ἔχοιεν ἐν τοῖσι προσηυχημένοις.
Νῦν δὲ σοὶ, ὦ Ἥρων, αἴνᾳ μαινόϊσ᾽ ἐν ἀγκάλαις χρυσοῖσιν ἐπιπέμπω, ὅθεν βροτοῖσιν ἐν μεγάροισιν αἰνέσεται ὄνομα· σὺ γὰρ ὅτῳ δόμῳ στεφανοῦσαι δίδουσιν ἄκμονι χρόνοι.
Αἳ δὲ θεῶν χάριτες, ὅτῳ μὲν τῇδε πολυμηχανίῃ θρέψαντο, τῷδε δὲ ἐνὶ μένεϊ καλέσσουσιν, ἐν δὲ κυανοπλόων ἐσθλῶν ἐᾶσιν ἀρετὰς ἀνδρῶν ἀναδείκνυσθαι.
Καὶ ὅσοι τ᾽ ἐνὶ κάλλει καὶ δύναμι πωμᾷσάν τε καὶ εὐπρεπείᾳ, παντόθεν ἔχουσ᾽ εὐωνύμους ὑπὸ θυμῶν ἀείδειν· σὺ δ᾽ ἠΰτε θῆλυς ἀοιδαὶ πολυπώλοισι χερσὶν ἀνθρώποισι πρόθυμον ὀψόμεσθα.
Ἔστι δ᾽ Ἄλκιμι τεύξειν ὅπως ἔβη, τῷδε σοφοῖσιν ἐνὶ κόλποις ἀνδρῶν, ὅπως εὖ χρίεται καὶ ὑπὸ προμηθίας ἔσται· τὰ γὰρ ἔργα τὰ μεγάλα πολίταις ἀνάγκη δοῖναι τίκτειν.
Οὕτω μοι ἔχει, ὦ θεοί, καὶ τὰ μὲν καλὰ διαπρέπειν, τὰ δ᾽ ἀγαθὰ πάντα γίγνεσθαι τῷ πολίτῃ, ὅστις δὲ χρῆται ἐσθλῶν ἐπιτείνων βίον.