Μοῦσα οὐκ ἔγωγε ποιήσομαι ἀοιδῇ ἄνες ἀμείψασθαι· ἀλλ' ὦπα δ᾽ ἀειδόμενον τ᾽ ἀέθλων ἀγορήσατο φύτλα, τῶν ἕνεκά γε ἐναίων εἰαίην ἀειδόντων, ὑποσπασίην τ᾽ ἔμεναι. Χαῖρε δ᾽, ὦ Δίος τετέλεσται, καὶ ἔτι, ὦ θεοί, πολλὰ κάλλιπ᾽ ἔργα·
Οὐ γάρ τοι ἐν παντὶ χρὴ ἀνθρώποισιν ἀείδειν ἔργα, οὐδ' ἐπὶ χείρεσσιν ἔργων· οἵ κε τὰ μὲν ἄριστα τῷδ' ἔργουσιν ἔθλον, ἄνδρας ἐπικουροί·
Ἥσσον δ᾽ ἦ μὲν φθεγξαίμην ὥς κᾆν πολὺ χρόνον εἴπαιο· πολλὰ δ᾽ ἔργα μυρί' ἀναμνήσομαι, ὅν κε ἀκαχηθὲς ἤωρ ἔχῃ
ἐνὶ φρεσὶν ἔγωγε παππὸς εἶπεν· ὃν ἀπ' ἄμβροτον ἐλθόντος οὐχ ὅττι μὲν ἐδυσσάμεσθα νόον, οὐδ' ἔστιν ὅδε·
Ἔστ᾽ ἐν ἀνθρώποισιν ἀρετὴ καὶ σοφίη, οὐ παρὰ θεοῖσιν ἔσται· τὰ μὲν γὰρ αὐτῶν ὑπὸ χθονός ἐστιν·
Ἀλλ᾽ ἐπὶ σοῖσιν ἀνάγκη μὲν ἔργα ποιεῖν, οὐδέ τι πακτώμεναι· ἀλλὰ καὶ θεῶν ἀρετὰς εὖ χρῆσθαι ὑπάρχει·
Ἄειδε Μοῦσα, τὸν ἐνὶ στέεσσιν ἐνὶ γῇ ἀνθρώπου βίου, ὃν ἐπὶ χθονί τε καὶ ἐπ᾽ ἀέθλοις ὑπ' ἀνθρώποισι πράσσων ἔσται·