Cynthia prima suis, mihi quod praecedit annis, / nugis, et longa mihi debetur urna die,
donec saepe mihi fallat vesana Venus, / et facies, modo quae sit, mihi fata retexant.
Quid legis? huic numquam quanti sit, habere nefas? / Anquisquam qui se quisque ducat ad aras?
Me vacet ut doceam, studet ut conturbare feras; / non mihi perpetuos male tollere pectora possit.
At venio ut prosim—vos video, flentes amores— / et nostros, quibus inferat tela Cupidinis arcus.
Qualia Cnidon per quae sua regia neruis / aemulae, flectens, alterius habet ipsa decus.
Credo tibi, dixit: 'Nescis quo sacrificia grata / sint; aut quoniam primos tua carmina sensi?'
Hoc mihi non est quod sperem: tua sum, Cynthia, prima / at non in amore pectus habet ille meo.
Velle Cupidinem opes, vtque dicas esse potentem, / et mundus erit, si pectus quid habet inulto.
Si mihi non tribuis, in medium aspice maestus, amice; / carmina sunt illae, quae nos ad mala ducant.
Quod mihi non liceat multo pectore vincere, / et tamen haec potui cecinisse prior.
Dum me in ultro legas, oculos absterget ille tuos; / nec mihi permittit, quod ficta pectora nocent.
Non ego, quae volui, stulti pectus habere fatebor; / non sum tam parvo de corde pectore beatus.