Ἔρχομαι δὴ ἐγώ, ὦ Σώκρατες, ἐπειδὴ πάλαι σὲ δοκέω ἀναιρεῖν ὡς ἀσκητὸν ἄλλον, περὶ ἀρετῆς ἐρωτᾶν· νῦν μὲν οὖν ἄν ποτε ἔχοιμι ἐμαυτῷ τὴν ἐρώτησιν, ἐπεὶ οὐκ ἔχω πόθεν ὑμᾶς τοῦτο μαθεῖν.
Οὐκοῦν, ἔφη, ἐρεύνησον, ἔφη, ὦ Μένων; τί δέ σοι δοκεῖ ἀρετή ὅτι ἐστὶν; ἢ πότερον οὐκ οἶσθα πότερον ὁμολογίαν; καὶ ἐπεὶ οὐκ οἶσθα, φίλει, ἢ μάλα πρὸς ἐκεῖνα ἀναγκαιοτέρως ἐπιστέγειν;
Οὐκοῦν, ἔφη, ἔλεγον ἂν ἐγώ, ὦ Σώκρατες, ἤδη φημὶ ὅτι ἀρετή ἐστιν ἢ ἔτι ὑπόκειται τὸ ἐρεῖν· ἀλλ’ ἔστω, εἶπον, ὅτι ἔγωγε οὐκ οἶδα τί ἐστιν ἀρετή.
Σὺ οὖν, ἔφη, Μένων, εἰ θέλεις ἐξετάζειν, πείτε μοι· μὴ ἔγωγε ἀρκεῖ μοι ἐπιδεῖξαι ὅτι ἂν ᾖ τὸ ἀληθὲς ὑπὲρ τοῦτου· οὐ γὰρ ἀπαγορεύσω σε ἐρωτεῖν.
Τί οὖν σὺ ἐρεῖς περὶ τῆς ἀρετῆς; ἢ πότερον ἐκεῖνον ὅλον ἄν τινα ὑπολογίσῃς, ἢ ὅτι ἔστιν ἕκαστον ἔργον τῆς ἀρετῆς;
Μένων δ᾽ εἶπε· Οὐ μὴν, ἔφη, οὐ τοῦτ᾽ ἔμοιγε δοκεῖ· ἀλλὰ ἢ περὶ ἀνδρὸς ἢ γυναικός ἢ παίδων ἢ γιατρῶν ἢ ἄλλων οἷον φανῶ·
Σὺ δ᾽ εἶπεν ὁ Σωκράτης, μὴ τοῦτ᾽ ἔγωγε σφόδρα χαίρω, ὦ Μένων, ὅτι ἐπεδέξω σοὶ ὅτι ἔστιν ἀρετή, ὥσπερ οὐκ ἔτι λέγεις· ἀλλὰ δεῖ ἡμᾶς ἐν ἑνὶ τὸ ὅλον ζητεῖν·
Ἔφη δ᾽ αὐτὸς ὁ Μένων, ἀλλὰ οὐκ οἶδα τὸ ὅλον· τίς οὖν, ἐπερωτῶ σε, ἔστιν ἀρετή; εἰ μὴ λέγεις, οὐ δύναμαι ἐγώ σε ἐπερωτήσασθαι.
Ἀλλὰ ὅταν, φησίν, ἀναγκασθῶμεν, ἔφη, ἀπάντησαι, ἄμεινον δοκεῖ μοι σοι ἐκείνου τύπον εἰπεῖν ἢ ἀρχᾶς; ἀλλ᾽ ἐὰν ἔχωμεν, εἶπε, ὅτι ἀρετή ἐστιν ἐπιστήμη τινι, ἢ ὅτι ἐστὶν ἐνέργεια τινι, ἤ τι.