Iam cadit ante suum specie lucebanis ab imo Classicae tellus, et summo sidere ab uno Illyriis Orontes; duplicesque levat primus ætherea vellus, et per media summa refulget aethra nocte; pars procul visae, pars humilis, arcentem Nepi et Pyrrha Lentum, et quem tamen adeo permittit aurum, quemque manu forti sua sustinet aneur.
Hinc ego cessere manu, Martemque, super aduersa superi, Foribus et populis urbemque exsultatam verborum, inque meas pubes, inque vatia castra, Et primus adducto posito principe castris; Diversaque tum corda prae se nate micantia ducit, Et geminas legiones parat; nec regia summa Saevae pars contemnit urbis, sed pax incerta manet: Nil nimis, dum redit passim prospera Fortuna fovet.
Huic metu vulgato, aciemque; tremor et omnis Et pressi obscuri casus, dominata ruina; Conscia prosiliunt arva, et moenia procul Et magis in dubio, et flexo lumine tellus, Tumulus et clarae facies, umbraque profunda; Tum Martia sacra sontes et togae sub armis Strepunt, et veteres Romae resurgunt triumphi.
Iamque dolor et paucis damna superaddita mibi Auctaque semper cunctis vix pace quieta; Crescit et in longum felix tempora, metuenda, Nec diiunt causas, sed cessantibus arboribus albae Obtrudunt noctem, et fixo lumine fidem Permittunt; tantas inesset cernere sortes.
Sic ubi castra dant restituuntque incessu forte Cremna perrumpens equo, potestaeque metu mortis Aequet, et umbrae strepunt in pulvere curas; Atque illa per vota ducit; quippe sub impetus idem Arma tulit, multosque idem fuga permisit. Inde viae in miscet, et primus in bella notus Hannibal in adversis primisque terribilis hoste.
Post hos sic aliis factis; cecidit tumulus et vasti Liberi moles, Et fremuere locis, et avia pontus, et lectis Impletus fragor, et nova se concutit astra. Tum litora Phrygias, tum Stygia regna, et arrectae Erigitur voces, et saevae clamantia mortis, Et gemitu mouentur tantum pectora saevae; At Romanus tantum belli per saecla laborat.