25, 26). Deinceps singula divinationis genera, quae (cap. 11 § 26, 27) denuo partitur, refutare adgreditur. Ac de haruspicina quidem disputat, id est de extis (cap. 12–16 § 28–37) de fulguribus (cap. 17–21 § 38–49), de ostentis (cap. 22–32 § 49–69). Deinde monstrat, quam vana sint auspicia (cap. 33–40 § 70–84). Tum de sortibus agit (cap. 41 § 85–87) et de Chaldaeorum praedictionibus astrologicis earumque vanitate (cap. 42–47 § 87–99). Quae reliqua sunt duo naturalis divinationis genera (cap. 48 § 100), alterum praedictionis furore quodam natae, quo etiam librorum Sibyllinorum aliorumque oraculorum sortes et vaticinia refert (cap. 49–57 § 101–118), somniorum alterum (cap.