Ἄψατον ἄνθρωποι καὶ ἀνδρῶν πρῶτον βρέφος, ὡς ἐμὸν ἄτιμον φρονέειν ἔγνωσα, ὅσσον ὀλίγον ἐς τὰ ἔργα πρὸς χεῖρας παρελθεῖν. οὐ γὰρ ἐχθρὸν ἔργον ἐμὸν οὐδʼ ἔστιν, ἀλλʼ ἔργον ὅτι μετʼ ἐμου δείπνου βουλεύσασθαι κακὸν ἐπὶ βροτοῖσιν, ὅταν γυνὴ τὴν ὀρφανίην ἰδῇ τῶν ὅπλων αὐτῆς, καὶ πρὸς ἀλγηδόνας ἔλθῃ.
Ἅ μοι ὑπὲρ οὐκ ἔλαθεν· μὴ γὰρ ἔγωγε ἄθεος ὢν εἰς ὑπεροχὴν ἐξεσχόμην ἐν ταῖς Ἀμαζόνων τέχναις, ἀλλ᾽ ὡς ἄγε μοι κάκεινα δοκεῖ κρεῖσσον ἢ βροτῶν ὅλης τἀγαθόν, ἣν ἡ παρὰ μοι μῆτις εἴργα τέλεον· οὐ γὰρ ἄνευ θεῶν ἔργα τέτοια βῆναι.
Νῦν δὲ ἴσθι, κόρη, μικρὸν ἐμοὶ λέγειν περὶ τῶν τούτων· καὶ οὐδεὶς ἐσθλὸς θεῶν ἔργων ὑπερτείνας ἀνθρώπους ἐπιτρέψει πρὸς ἀτιμίας. οὐκ ἄλλως οὐδὲ λέγω· καὶ μὴν σοι δεῖ ὅτι πρότερον ἀνάγκη τῶν ἐμῶν ἐπαινῶν ἀκουσάσης, τὰ μὲν ὄντα ἐν ταῖς καρδίαις σὺν ἐμοί, τὰ δὲ οὔκεις ἔξω.
Ἐστὶν ὁ θαλάσσιος τόπος, ὅτε πρὸς αὐτῷ στερεὸς ὕλης ἦν, στήκεσθαι δ᾽ ἐν τῇ ὑλάκῃ καλῶς, τῆς δ᾽ εὐσέβειας ἐσθλὰ μὲν ὄντα κράτιστα· ἐκεῖσε ἦλθε Ἡρακλῆς ἄλλως τε τῶν ἔργων, καὶ ὧδε μέλει προσηγορίας τῶν ἄλλων.
Τί μοι νῦν τὰ πάλαι λέγειν; οὐ γὰρ οἷός τε εἰμι ἀεὶ λέγειν τὰ τοιαῦτα, ἀλλὰ νῦν ἔνθα καὶ ὧδε λόγοις εἴποιμι· ἔγωγε γὰρ οὕτως ἠγόμην, ὡς ἔμοιγε δοκεῖ καὶ σοῖς ἔχειν χρήσιμον.
Ἐγὼ μὲν οὖν τῆς ἀληθείας φίλη, καὶ τὰ καλὰ τοῖς ἀνθρώποις βαδίζω· τῶν δὲ ἐναντίων ἐχθρῶν οὐκ ἐάσω ἀκοινώνητον τὸ ὄνομα, ἀλλ᾽ ἐπὶ τὰ κακά, ὅσα ἂν ὑμεῖς ποιοίης, ἐπιφέρω τὴν τιμωρίαν.
Δεῦτε νῦν, ὦ παῖ, ἑστῶτες ἐν τῷ ναῷ, καὶ τὰ μὴ ἴσθι φρονεῖν· οὐ γὰρ ἐν τῶν πολλῶν ἡ δόξα ἀλλὰ ἐν τῷ εἴδει τῷ ἐπιγενομένῳ. Σῶσον μὲν οὖν ὑμᾶς ὑμεῖς, ἐγὼ δὲ ἔσομαι ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ τῶν ἐμῶν.
Τοιάδε μὲν ἔπος εἶπον· νῦν δ᾽ ἔτι σμικρὰ λέξω περὶ τοῦ Ἡρακλείδου, ὃν ἐγὼ φυλάττω· οὐ μέντοι τῶν κοινῶν, ἀλλὰ τῶν καθαρῶν καὶ ἁγνῶν. Ἔστι γὰρ παῖς ὁ τῷ ὀνόματι Ἱππόλυτος, ὃν τὰ θεῖα τρέφουσιν.
Οὗτος ἔστιν ὃν ἔπειτα ὑμῖν παραδῶ, ἐν ᾧ τὰ καλὰ καὶ ἁγνὰ συνῆκται· ὃν ἀείδειν μέλλειν οἱ θεοὶ, ὅπως ἔσται καθαρὸς ἔτι καὶ μάλιστα ἐν ἡμέρᾳ.